Ik heb te horen gekregen dat Thomas van Luyn per januari terugkeert als vaste columnist van Volkskrant Magazine. Eigenlijk zou ik hem maar gedurende één maand vervangen, maar het werden er vier. Tragisch hoe de mens in elkaar zit; toen ik hoorde dat ik een maand lang die column mocht doen joelde ik van blijdschap. Maar gaandeweg, toen ik weer een maand mocht doen, en toen weer een maand, ontstond er een zanikend verlangen: ik wil ’m houden, ik wil ’m houden, ik wil ’m houden. Eerst blij, toen dankbaar, toen hebberig, toen een beetje droevig. Een beetje droevig, nu, omdat ik ‘mijn’ column straks niet meer heb. Overigens ben ik ergens ook wel een beetje opgelucht. Om (veel van) die stukjes te kunnen schrijven graaf ik diep in mezelf. Dat valt me soms zwaar en ik ben wel eens bang voor waar dat graven toe zou kunnen leiden. (En toen ik zojuist zei ‘Tragisch hoe de mens in elkaar zit’ bedoelde ik misschien: tragisch hoe ík in elkaar zit.) Maar goed, wat ik eigenlijk wilde mededelen was dat ik ook nog in december wekelijks een column zal schrijven. 

PS In januari zal ik alle zestien columns op deze pagina publiceren. Netjes onder elkaar.