Zelfbewustzijn en schaamte reken ik tot mijn grootste handicaps. Ik ben jaloers op mensen die niet goed kunnen dansen maar die toch dansen. Gewoon, omdat ze er zin in hebben. Het mooie is ook dat als iemand dat uitstraalt, hij of zij nooit voor lul kan staan. De toeschouwer ziet alleen maar hoe mooi het is, hoeveel plezier de danser heeft. Die zal nooit denken: Kijk die debiel dan, haha, die kan echt niet dansen. Niettemin zal ik niet dansen. Hooguit heel dronken, en zelfs dan zal ik het hooguit ironisch doen; bewegingen die moeten laten zien dat ik het niet meen, dat ik een grapje maak.

Zo is het ook met demonstraties. Als ik zo’n hele stoet zie lopen. Mensen met kartonnen borden. Mensen die leuzen zingen. De reden van de demonstratie kan ik belangrijk vinden, maar als ik me vervolgens voorstel hoe ik daar loop, hoe ik zo’n slogan scandeer, hoe ik zo’n bordje omhoog houd, in de pas loop, er ernstig bij kijk. Het kippenvel bedekt mijn hele lichaam.

Gisteren werd me gevraagd om een videoboodschap op te nemen voor Giro555. Om mensen aan te sporen geld te geven voor de catastrofale hongersnood in Afrika. En of ik dan andere schrijvers wilde uitdagen hetzelfde te doen. Een challenge. Zoals eerder de ice bucket challenge. Kippenvel in drie, twee, één…

Niettemin: een dergelijk verzoek afwijzen uit gêne zou een tragisch falen betekenen. Het zou laf zijn, vooral. Maar ik neem mooi geen videoboodschap op en ik weiger ook het woordje challenge in de bek te nemen.

Wat ik wel doe is drie boekenpakketten verkopen met daarin: Wij zeggen hier niet halfbroer, Bidden en vallen en Salvador. Gesigneerd, uiteraard. De pakketten kosten vijfendertig euro, inclusief verzendkosten. Als je me een bankafschrift laat zien waarop te zien is dat je het bedrag hebt overgemaakt naar Giro555 dan stuur ik zo’n pakket naar je toe. Liefhebbers kunnen mailen: hendrik.v.straten@gmail.com. De eerste drie mailers hebben beet. (UPDATE: DE PAKKETTEN ZIJN VERKOCHT. LOKET GESLOTEN.)

En wat betreft andere schrijvers uitdagen… Laat dit stukje liever, hooguit, een inspiratie zijn. Schrijvers kunnen heel goed in actie komen zonder te worden ‘uitgedaagd’. Ze zijn niet infantiel.


Net verschenen en nu al een klassieker: Wij zeggen hier niet halfbroer. Je abonneren op deze stukjes kan HIER