Omdat ik deze nieuwe website heb kan ik zien hoeveel mensen me bezoeken. Dat kon met die andere site niet. Iedere dag dat ik een nieuw stukje plaats wordt de site vierhonderd tot vijfhonderd keer bezocht. Daarnaast plaats ik ieder stukje ook op Facebook. Daar scoren ze tussen de zeventig en tweehonderd likes, meestal iets meer dan honderd. Dus laten we gewoon zeggen dat mijn stukjes door zeshonderd mensen worden gelezen. 

Ik vond dat eerst heel weinig. Mijn populairste stukje op Lindanieuws.nl, destijds, werd honderdduizend keer aangeklikt. Ik ken iemand die schrijft voor De Correspondent, en zij zou huilen bij zeshonderd kliks. Of neem Ronnie Flex of zo; zijn videoclips worden honderdduizenden keren bekeken. Maar toen zat ik gisteren koffie te drinken met een vriend. En hij zei: ‘Iedere dag zeshonderd mensen, dat is iedere dag een uitverkochte middelgrote theaterzaal.’ Daardoor vond ook ik die zeshonderd mensen ineens een mooi aantal. Nu zie ik mezelf als iemand die iedere dag het podium van een uitverkochte zaal oploopt. En buigt.

Dan nu wat over de stukjes die het goed doen en de stukjes die het niet goed doen. Stukjes die het goed doen zijn vaak een beetje ontroerend of melancholisch. Stukjes die het wat minder goed doen zijn de wat abstractere, zoals die waarin ik graag een zeekoe zou willen zijn, of die waarin ik plots een robot ben geworden. Op nummer één, met stip, staat het stukje over Siewert van Lienden. Maar dat is omdat dat stukje heel veel werd gedeeld op Twitter. Mensen zijn gek op kritische stukjes over de actualiteit. Ik broed al een tijdje op een nieuwe, maar volgens mij is onder me het ei al gaan rotten.

Nou ja, wat ik maar wil zeggen is: ik vind het leuk dat jullie er zijn. Fijn weekend en tot maandag!

Je kunt de stukjes delen met de knoppen hieronder. Ik schreef ook een roman: Bidden en vallen. En voor degenen die zich rot voelen over het stukje van gisteren: zondag ga ik met mijn moeder naar een klassiek concert. Ik zal lief voor haar zijn.