Ik kon een paar weken niet thaiboksen vanwege een voetblessure. Een raar soort ontsteking aan de zijkant, tussen die dunne botjes. Dinsdag ben ik weer begonnen. Mijn trainer had de voet ingetaped en op zich ging het wel weer. Ik voelde het nog wel, maar het werd niet erger. ‘Dus misschien staat het herstel van de voet los van het gebruik ervan,’ zei ik. Mijn trainer knikte en zei: ‘Doorbloeding kan ook juist helpen.’ Dus eigenlijk hadden we allebei geen idee.

Mijn voet. Ik weet er weinig van. Ik kom er nooit. Ik zie het bloed er niet doorheen stromen, zie de botjes en spieren en pezen niet werken. Mijn voet is een departement van de grotere ik. De meeste beslissingen aldaar worden autonoom genomen, zonder mijn instemming of inspraak.

Mijn voet. Mijn eigendom. Net zoals het mijn bloed is. Mijn hart. Mijn zenuwstelsel. Allemaal departementen die mij overeind moeten houden, die dat doen zonder mij. Maar wie is mij dan, als al die systemen niet mij zijn? Het brein? Maar ik zeg ook: mijn brein. Ook dat is van mij. En mijn gedachten. Mijn emoties. Mijn woede. Mijn liefde. Dus wie bezit al die dingen? Het bewustzijn? Hetgeen zich gewaar is van al het bovenstaande? Ben ik te reduceren tot kleur- en karakterloos bewustzijn? Hoe kan bewustzijn iets bezitten?

Er is een anekdote uit het boeddhisme. Een man zegt tegen een wijze: ‘Dit ben ik.’ De wijze zegt: ‘En zonder voet?’ Dan nog steeds, zegt de man. En zonder benen? Dan nog steeds. Dus blijkbaar zijn voeten en benen niet de man. En zonder romp? Zonder hart? Zonder hersenen? Wat is de man? Waar zit het deel dat de kern vormt? De essentie? De ziel? Denk aan een auto. Hoe lang blijf je het een auto noemen? Zonder wielen? Jawel. Zonder ramen? Ook nog wel. Zonder motor, wielen, ramen, stoelen, stuur? Wanneer is het geen auto meer? Wat maakt een auto tot een auto?

Zodra je je realiseert dat je ook het bloed bent dat door je aderen stroomt – bént, niet hébt – bereik je de verlichting. Iets dergelijks zei Alan Watts ooit. 

En het is gek, toch? Dat je bekender bent met hoe de blaadjes van een magnolia ruiken en voelen dan met het mechanisme van je voet. Dat je niet weet hoe je bloed de bocht in gaat, hoe het ruist, hoe het door je hart stroomt. Dat je daar nooit bij bent. Dat je die hele binnenkant niet kent, er in feite helemaal niet intiem mee bent.

Ik weet beter hoe de binnenkant van een fietsband voelt dan de binnenkant van mijn eigen aderen.


Ontvang je deze stukjes graag mooi opgemaakt in je mailbox? Klik hier. Morgen in Volkskrant Magazine lift ik mee met acteur Achmed Akkabi. Mijn roman heet Bidden en vallen. Fijn weekend!