Tegen de onderzijde van het dak van perron 5/6 op Eindhoven Centraal hing een ballon. Zo’n kinderballon met helium erin en een touwtje eraan. Heel hoog, waar niemand hem zag. Ook ik zag hem pas toen ik hem zag. Het was een moment van stilte. Mentale stilte. Ik keek ernaar tussen gedachten in.

Het greep me. Hoe hij daar hing, ongezien, zachtjes bewegend in de tocht. Volkomen in zijn element. Het was een dans. Mijn zorgen en overpeinzingen leken ineens slechts deiningen, zoals ook die ballon deinde. Ik weet niet hoe ik dat anders moet zeggen. Hij was daar; het was volstrekt logisch en tegelijk volstrekt wonderlijk. De geschiedenis, tot nu aan toe, heeft geleid naar die ballon, daar, tegen het immense, hoge dak.

Ik herken dit gevoel inmiddels, of deze gewaarwording. Zo vreemd is het niet. Toen ik het voor het eerst zag was het door de ogen van een filmpersonage in American Beauty. Dat broodzakje dat maar blijft dansen op de wind. De jongen heeft het gefilmd en hij speelt het af voor een meisje, en dan ziet dat meisje het ook.

Denk niet dat er woorden voor zijn. Laatst had ik het weer. Dit keer zat ik in de tuin. Ik zat daar alleen, had een kater en liet me opwarmen door het timide zonnetje. Ik zakte weg, liet los. Toen hoorde en zag ik een hommel. De hommel landde op een blaadje van de klimop en vetrok weer. Het geluid dat hij maakte was niet alleen zijn geluid. Het was ook mijn geluid, en misschien wel het geluid van alle dingen. Het ontstond omdat ik het hoorde, omdat hij het maakte, omdat hij het was, omdat ik het was. En tegelijk was het allemaal niet van ons. Zijn geluid niet van hem, mijn perceptie en gevoel niet van mij. Intiem, dat was het ook. Alsof we een geheim deelden. Het verlichtte alles. Ik bedoel ook in de zin van gewicht. Het nam alle gewicht weg.

Ik zei al: ik heb er de woorden niet voor. Maar alles zit erin, in zo’n moment. Het geheim van het leven zit erin, zowel het mysterie als de vanzelfsprekendheid ervan.

Nee, ik weet niet precies wat ik wil zeggen. But I’m onto something.

Je kunt mijn stukjes delen met de knoppen hieronder. Als je ze per mail wilt ontvangen klik je hier. Mijn roman heet Bidden en vallen. Morgen in Volkskrant Magazine: mijn tramritje met Stella Bergsma.