Goed, de kerstvakantie is hier nog niet afgelopen, dus mijn stukjes-reces is eigenlijk nog niet voorbij. Zie dit dan maar als een voorbeschouwing. Of misschien als een waarschuwing. Het is januari, en half maart verschijnt mijn nieuwe boek: Wij zeggen hier niet halfbroer.

Ik waarschuw je niet voor dat boek; ik waarschuw je voor de promotie ervan. Al het nieuws omtrent de aanstaande publicatie ga ik aan je opdringen. Echter, ik zal dat netjes doen, onder de lijn waarmee ik ieder stukje afsluit. Vorig jaar schreef ik daar steevast: ‘Mijn roman heet Bidden en vallen.’ Maar vanaf nu dus niet meer. De focus is officieel verlegd. Die roman promoten – ik sta nog altijd achter het boek – is inmiddels toch een beetje als trekken aan een dood paard geworden. ‘Sometimes I feel like I’m beatin’ a dead horse. And I don’t know why you’d be bringin’ me down. I’d like to think that our love’s worth a tad more. It may sound funny but you’d think by now I’d be smilin. I guess some things never change.’ Dixit mijn jeugdheld Axl Rose. In relatie tot het voorgaande slaat dat citaat werkelijk nergens op, maar hé, het klinkt wel cool.

Overigens heb ik mensen horen zeggen: ‘Ik vind die stukjes van Henk heel goed, maar die roman, daar kwam ik niet doorheen.’ Tegen hen wil zeggen: ‘KRIJG DE…’ Nee hoor, grapje. Sterker nog: ik begrijp het wel. Daarmee zeg ik niet: inderdaad, er is niet doorheen te komen. Maar ik snap dat het boek je niet ligt. Het is iets heel anders. Hoe dan ook, voor die mensen heb ik goed nieuws: Wij zeggen hier niet halfbroer is geschreven in de stijl van mijn stukjes. Het is een persoonlijk relaas, geschreven in korte passages, over mijn jeugd, puberteit en adolescentie. Een man worden, met vallen en opstaan. Het is overigens niet zo dat ik het schreef in die stijl om de liefhebbers van mijn stukjes te behagen, maar meer dat mijn stukjes als een voedingsbodem waren; zoals ik over mijn leven van nu schreef, bedacht ik, zo kon ik ook over mijn leven van toen schrijven. Mocht je nu toch ineens twijfelen aan mijn integriteit: hierna schrijf ik gewoon weer een ontoegankelijke, pretentieuze roman. Beloofd.

Dus. Het boek verschijnt half maart. Vlak voor de Boekenweek. Het thema van de Boekenweek is verboden vruchten. Dat treft, want veel verboden vruchten in het boek. Uiteraard ook veel sentimentaliteit en melodrama. It’s me, after all.

Ik ga proberen om vanaf maandag weer een paar stukjes per week te plaatsen. Over kerst en oud & nieuw heb ik natuurlijk nog wel wat te vertellen. Denk maar niet dat ik dat materiaal onbenut laat.


In maart verschijnt mijn nieuwe boek: Wij zeggen hier niet halfbroer. Je abonneren op deze stukjes kan ook nog steeds. Klik hier