Beste Facebooker,

Stel, je staat in de museumzaal waar De Schreeuw van Edvard Munch hangt. Je kent hem wel: de man op de brug met de open mond en de handen op de oren. Je kijkt naar schilderij, je laat het op je inwerken, en je ziet eronder dan ineens een hele reeks gele Post-Its hangen met teksten van bezoekers erop gekrabbeld. Een kleine greep:

Ik was ook op die brug. Heel mooi, maar inderdaad best hoog en eng.

Heel herkenbaar dit. Precies zo voel ik me ook vaak.

Lieve Edvard, ik was ook ooit zo gespannen en angstig. Voor mij was mindfulness de oplossing.

Komt goed, Edvard! Aai over je bol!

Wauw, precies dit had ík geschilderd kunnen hebben!

Persoonlijk had ik het gezicht van de man wat gedetailleerder geschilderd. Nu lijkt hij toch wat meer op een alien dan op eens mens.

Het is om deze reden dat ik vanaf heden alle reacties onder mijn stukjes zal weghalen.

Goed, mijn Facebookpagina is niet bepaald het Nationaal Kunstmuseum in Oslo. De essentie van Facebook is, zou je kunnen zeggen, interactie (naast het leegzuigen van je brein en het tot handelswaar maken van je identiteit). Dat besef ik. Niettemin beschouw ik mijn stukjes meer als kleine schilderijen dan als oproepen tot advies of tot het delen van ervaringen. Ik houd van strak en netjes. Van een mooie, rechthoekige lijst zonder Post-Its eronder. Of denk aan een heerlijk rustige pagina in een boek. Heerlijk toch?

Begrijp me niet verkeerd. Ik waardeer de betrokkenheid. Ik snap de emotie. Soms vind ik de reacties lief of mooi, soms irritant en tenenkrommend. (Soms voel ik me als Edvard Munch in De Schreeuw.) Hoe het ook zij, vanaf nu haal ik ze weg. Ik wilde dit nieuwe beleid simpelweg even toelichten, zodat je niet denkt dat ik alleen jóúw (misschien wel heel mooie) reactie weghaalde. 

Mocht je nu denken: Hé jankzak, dan flikker je toch lekker een eind op met je droevige teringstukjes!, dan heb ik daar all begrip voor. Het is jullie Facebook (maar het zijn mijn stukjes). 

Overigens vind ik de duimpjes helemaal prima. Leuk, zelfs. Want dat is een beetje als de teller die bijhoudt hoeveel museumbezoekers er waren op een dag. De toegangskaartjes, als het ware.

En mocht je nou echt iets belangrijks aan me kwijt willen: stuur me dan een berichtje.

Ik reken op je begrip,

Henk


En natuurlijk kun je mijn stukjes ook gewoon per mail ontvangen. Klik hier