Tijdens het kickboksen ben ik vaak helemaal kapot. Dan doe ik alles met een grimas op mijn gezicht. Die grimas zegt: ik ben kapot. Maar laatst gebeurde er iets wonderlijks. Ik ontspande mijn gezicht, liet de grimas verdwijnen, en was toen ineens niet langer kapot. Ik ging rechtstaan. Het viel in feite allemaal best wel mee. Ik kwam daar nu pas achter, na de sport ook vroeger al jaren te hebben beoefend. Een gezichtsuitdrukking communiceert dus niet altijd alleen maar naar buiten toe, maar ook naar binnen toe. 

Pijn en vermoeidheid zijn soms maar een verhaal waar je in gelooft.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet ineens zo’n positiviteitsgoeroe die zegt dat je kunt zijn wie je wilt zijn, dat je kunt voelen wat je wilt voelen, dat het leven maakbaar is, etc. Ik zeg alleen maar dat het wonderlijk is. Dit soort dingen. Dat er soms in je hoofd zomaar ineens weer een vakje opengaat en dat je daar dan iets nieuws aantreft. Je hoofd is als zo’n kalender-achtig ding met Kerst, met van die luikjes waarachter chocolaatjes zitten. Alleen kun je de luikjes in je hoofd niet al stiekem allemaal openmaken om de chocolaatjes te stelen. 

Sommige mensen geloven van wel. Die denken dat ze alle luikjes al hebben opengemaakt en alle chocolaatjes al hebben geproefd. Die mensen zullen nooit weten hoe echte chocolade smaakt.

Als je mijn stukjes liever per mail ontvangt klik je hier. Ik plaats ze ook op mijn Facebook