image

Ik las vandaag in de krant dat in Oostenrijk een man drie agenten doodschoot toen ze hem betrapten tijdens het stropen. Toen hij thuiskwam stak hij zichzelf in brand en stierf. Het deed me sterk denken aan de nieuwe roman van David Vann, Goat Mountain. Ook daarin wordt gejaagd. Het begin is ijzersterk. Een jongetje, op jacht met vader en opa, krijgt een man in zijn vizier en schiet. Het gebeurt gewoon. Een reflex? Of iets donkers dat in hem schuilt? Zo ging het misschien ook met deze stroper. De agenten kwamen naar hem toe. Hij zag ze lopen. Hij had het geweer in zijn handen. Zijn handen dachten voor hem na. Drie knallen. Daarna paniek en angst. Daarna vlammen. Het zou zo in een Vann roman kunnen.

Ik interviewde Vann live op een podium tijdens het Lowlands festival. Door samenloop van omstandigheden bleef ik daarna slapen bij hem en zijn vrouw in het Schrijvershuis aan Het Spui in Amsterdam. Hij en zijn vrouw waren ongelofelijk vriendelijk en rustig. Ze hadden geen bier gedronken en stonden kaarsrecht, zelfs nog tijdens Nick Cave, toen ik mijn zoveelste halve liter bier stond te drinken. (En ineens niet meer het VIP-gedeelte in mocht. Stond ik daar in m’n eentje te drinken.) In het Schrijvershuis had hij op het aanrecht een paar flessen oude rum en tequila staan. ‘Help yourself,’ zei hij, maar dronk er zelf niet van. Ze gingen naar bed. Ze waren één en al beleefd- en vriendelijkheid. Ik voelde me een onbeholpen barbaar. Ook ik ging slapen. De volgende ochtend kreeg ik een hoestbui die weken zou aanhouden (bronchitis, nu aan de antibiotica). Ik sloop door het huis, schreef een bedankbriefje en glipte de deur uit.

In Vann leven demonen. Vier donkere romans schreef hij. Vier romans had hij nodig om zijn jeugd – de zelfmoord van zijn vader – te verwerken. Fascinerend, dat je weet dat er in iemand zulke donkere plekken zijn dat alleen monsters er kunnen wonen, maar dat hij van buiten het toonbeeld van beheersing en goede manieren is. 

Goat Mountain is weer een goed, beklemmend boek met vooral een fantastisch begin. Stilistisch een genot. Heerser van de sfeer. Van mij had het allemaal wel nét iets minder zwaar gemogen. Alle bijbelparabolen en uitwijdingen hadden van mij bijvoorbeeld niet gehoeven. Het is zo al duister, apocalyptisch en voorwereldlijk genoeg. Maar goed, als de demonen eruit willen, dan willen ze eruit. Ik ben benieuwd naar de David Vann die er helemaal vrij van is, als zoiets überhaupt mogelijk is.

En ik bedank hem en zijn vrouw voor de gastvrijheid.