Op Twitter werd ik gewezen op iets fascinerends. Een tweet van Wierd Duk. Journalist, opiniemaker, euroscepticus, immer alert op de islamisering van de maatschappij, reactionair. Geen blad voor de mond, zeggen waar het op staat, etc. Vaak het onderwerp van spot. Maar goed, die spot is altijd afkomstig van links, dus die legt hij naast zich neer. Het is de prijs die hij betaalt voor zijn openheid en eerlijkheid. De prijs die een mens betaalt, in dit land, als hij durft in te gaan tegen het cultuurrelativisme.

Enfin, het gaat me in dezen niet om waar hij staat in het maatschappelijke debat. Noch is het kritiek op zijn standpunten. Het gaat me om die fascinerende tweet.

De Amerikaanse verkiezingen volgde Duk uiteraard op de voet. Waar in Nederland veel mensen op een zege voor Clinton hoopten duimde Duk voor Trump. Trumps zege moet dan ook erg goed hebben gevoeld.

Maar hoe dat precíés voelde voor Duk – en hier begint mijn fascinatie – werd pas duidelijk toen hij, enkele dagen geleden, reageerde op een tweet van Melania Trump. Ze tweette een foto van zichzelf. Statig, opgemaakt, gestroomlijnd, trots, zwoel. ‘Official Portrait of First Lady,’ had ze erbij geschreven. Duk reageerde op die tweet. Het was geen retweet, dus niet bedoeld om met zijn eigen volgers te delen. Nee, het was een mention. Voor háár bedoeld dus. En wat hij tweette was het volgende. Twee emoji’s. De eerste was een blij gezichtje, met een blosje erop. De tweede was een emoji van applaudisserende handen.

Ik heb er minutenlang naar gestaard en er daarna nog uren regelmatig aan teruggedacht. Melania Trump heeft op Twitter meer dan zeven miljoen volgers. Maar zo voelde het niet voor Duk. Toen zij die foto plaatste was het een beetje alsof ze ook aan hem dacht. Aan Wierd Duk, die haar al die tijd al had gesteund, die had geduimd voor haar en haar echtgenoot. Hij was er voor haar geweest, door dik en dun, en nu was het hen gelukt: ze was de First Lady. Dat hadden ze maar mooi geflikt met z’n allen! Laat die gutmenschen maar spotten! Hij voelde zich met haar verwant zoals een kind met zijn juf; een juf die zojuist een talentenjacht heeft gewonnen; zo dichtbij haar waande hij zich. Toen hij die emoji’s tweette gloeide hij een beetje. Met vlinders in zijn buik staarde hij naar zijn scherm. Misschien verwachtte hij ieder moment nieuwe activiteit op zijn timeline te zien: ‘Melania Trump vindt je tweet leuk’. Heel even leek het écht te kunnen gebeuren.

Maar dat gebeurde niet. Zijn twee emoji’s werden verzwolgen door de miljoenen andere tweets aan het adres van Melania.

Wat wél gebeurde, echter, was dat die gore kutlinksen op Twitter hem erom belachelijk maakten. Ineens was de droom kapot. Ineens zag hij nu zelf ook hoe het eruitzag, door hun ogen. Hoe gênant. En hij schaamde zich. Hij dacht aan zijn tweet, bedolven onder de andere tweets, en aan Melania, zo ver weg, in dat Witte huis, die niet eens wist wie hij was, die nooit van Wierd Duk had gehoord. En dus verwijderde hij zijn tweet. Een beetje misselijk, misschien, maar des te vastberadener. Burgeroorlog was aanstaande en hij, Wierd Duk, zou het laatst en het hardst lachen.


Je abonneren op deze stukjes kan HIER. Mijn nieuwe boek heet Wij zeggen hier niet halfbroer.