Bij een kruispunt stopten twee fietsers. Ze reden voor me, een echtpaar van rond de vijftig. Ik fietste achter hen. Het kruispunt was vrij rustig, niet in het centrum, en er was voldoende zicht op de wegen. Dat ze zouden stoppen had ik niet verwacht, dus ik botste bijna tegen ze aan. Dat ze zouden afremmen, ja, dat had ik wel gedacht, gewoon, om even te kijken of er iets aankwam en een eventuele auto voorbij te laten gaan alvorens weer te versnellen. Maar ze stopten dus. Netjes voor de haaientanden. Ze stapten zelfs af en gingen helemaal naast hun fiets staan. Ze droegen korte broeken, stevige schoenen en een t-shirt. Ik stond achter ze te wachten. Ze zagen dat er niets aankwam en stapten weer op. Iedere handeling was precies dat: een handeling, met aandacht en zorg.

Zodra ik kon racete ik hen voorbij. Ik keek snel nog even naar de man, om te zien wat voor type hij was, en ik ving zijn blik. Hij keek heel kalm en vriendelijk en ontspannen. Hij was echt aan het fietsen. Fietsen was voor hem een bezigheid, iets wat serieus moest worden genomen, zoals iemand anders misschien de pannen en messen serieus neemt bij het koken, of het vrijmaken van de tafel alvorens de grote legpuzzel erop te plaatsen.

Ik schoot hen voorbij. Ik ontweek auto’s, voetgangers, reed door rood. Zoals gewoonlijk. Maar er was nu iets veranderd. Het voelde minder goed. Ik werd me ook bewust van de kleine doseringen stress. Het jachtige, het alert zijn, het risico nemen. De blik die de man me had gegeven had iets inzichtelijk gemaakt en ik kon dat niet meer negeren.

Er schuilt rust in kleine handelingen uitvoeren met aandacht. Zen-monniken wisten dit natuurlijk allang. Ik eigenlijk ook wel.

Het echtpaar stopte omdat ze op een punt kwamen waarop je stopt. Haaientanden. Ze maakten geen afweging, er was niets dat energie vrat, er was geen interne dialoog, er was geen zal ik wel of zal ik niet. Hun geest was vrij.

Vroeger had ik hen saaie burgerlullen genoemd. Braveriken. Meer dood dan levend. Bang en volgzaam. Conformistisch. Nu niet meer. Nu was ik vooral jaloers. 


Deze stukjes automatisch per mail ontvangen? Klik hier. Mijn laatste boek lezen? Het heet Wij zeggen hier niet halfbroer.