Het is hier thuis Vera dit en Vera dat. Mijn jongste zoon (5) is verliefd. ‘Ik ben nu écht verliefd,’ zei hij dinsdag ineens, waarmee hij impliceerde dat de mogelijke bevliegingen in het verleden niet langer serieus moesten worden genomen.

Ze zit niet in zijn klas; hij ontmoette haar pas maandag op het schoolplein. Dinsdag durfde hij het niet meteen tegen haar te zeggen, dat hij verliefd was. ‘Maar misschien ga ik eens met haar afspreken.’

En dat deed hij meteen gisteren. Ze kwam bij ons spelen. Haar moeder, op het schoolplein, lachte toen ik fluisterde dat Tobias verliefd was. Blijkbaar had haar dochtertje het zelfs ‘ware liefde’ genoemd.

Het was schitterend. Voor mijn ogen zag ik een compleet huwelijk samengeperst worden tot een middag. Eerst was er euforie. Tobias zat opgewonden naast haar te eten, maar schaamde zich toen hij de appelstroop niet goed kreeg uitgesmeerd. Hij maakte grapjes, Vera glunderde, hij baadde in haar blik. Daarna nam hij haar mee naar zijn meest dierbare bezit: de X-Box. Nieuw voor Vera. Hij drukte een controller in haar handen en zette Lego: Batman aan.

Maar al snel was er irritatie. Vera pikte het niet snel genoeg op en Tobi vond het verslaan van The Joker eventjes belangrijker dan haar welbehagen. Al snel zat haar controller onder zijn arm geklemd en speelde hij afwisselend met beide, zoals een man de tentstokken uit de handen van zijn vrouw trekt na de lange rit naar een camping in Frankrijk. 

Nadat ik hem van de X-Box had losgetrokken stuurde ik de twee naar zolder. Daar speelden ze vadertje en moedertje. Ook was Tobias een tijdje haar hond. Hun stemmetjes zacht en teder.

Toen Vera’s moeder haar kwam ophalen speelde mijn oudste zoon met de X-Box. Tobias wilde ernaar kijken, maar ik wilde dat hij beneden Vera kwam uitzwaaien. Terwijl ze nog in de gang haar schoenen zat aan te trekken vroeg hij: ‘Mag ik dan nu weer naar boven? Ik heb al twee keer dag gezegd.’ Een huwelijk is fijn, maar moet je echt álles samen doen? Moet je echt íéder moment samen doorbrengen? Het vermoeide hem. Hij had tijd voor zichzelf nodig

Maar ’s avonds, toen ik hem had ingestopt, toen de drukte en de prikkels van de dag waren weggeëbd (ruzie om de Albert Heijn dino-plaatjes van Freek In Het Wild), besefte hij weer hoe gezegend hij was. ‘Ik ben zo blij dat ik echt verliefd ben,’ zei hij in bed, zijn handen achter zijn hoofd, brede glimlach. ‘Ik kan niet wáchten tot ik Vera morgen op school zie.’ 

Ik liet een lampje bij hem aan. Een tijdje geleden mocht hij Thriller van Michael Jackson van me kijken en sindsdien is hij bang voor zombies en weerwolven. Maar dat is weer een ander verhaal.


Gisternacht was ik te gast bij De Nachtzoen. Je kunt dat HIER terugkijken (5 min.). In de zomer volgen er nog twee. Abonneren op mijn stukjes kan HIER. Mijn roman heet Bidden en vallen.