Zaterdag stond er in Volkskrant Magazine een voorpublicatie van Wij zeggen hier niet halfbroer. Mijn jongens zaten die ochtend al beneden tv te kijken. Ik lag nog in bed. Ik hoorde krant op de mat vallen en ik bleef liggen. Ik draaide en draaide, tevergeefs zoekend naar de ingang waardoor ik weer in slaap kon vallen. Dikke vette sidderaal in mijn buik.

Aangekleed, beneden, keek ik snel en angstig of het er inderdaad instond. ‘Henk circa 1980’ stond er bij een foto uit 1990. Ik zag de zinnen staan. Mijn zinnen. Snel sloeg ik het magazine dicht. Eten ging moeilijk.

We gingen naar de bioscoop, naar Lego Batman 2, wat een ongelofelijk grappige, rijke en schitterend geanimeerde film is. Ik probeerde ieder woord te horen, ieder beeld te zien. Dat was lastig omdat er steeds iets aan me trok. Twee keer ging ik naar het toilet en keek dan snel op Twitter of er reacties waren. Als ze er niet waren verkrampte mijn maag. Als ze er wel waren verkrampte mijn maag.

Na de film gingen we ergens wat eten. Er was daar een hond, van het personeel. Een speelse kruising pitbull/ mastino met zachte, warme ogen en een kop die twee keer zo breed was als de rest van zijn lichaam. Mijn jongens speelden met de hond. Op de leestafel lag Volkskrant Magazine. Ik was als een scheepsradar; de groene lijn draaide rond en iedere keer dat hij over dat magazine ging lichtte er een groen stipje op. De andere mensen keuvelden en lachten alsof er geen zeemijn lag.

Mijn jongens zou ik rond 14:00 naar hun moeder brengen. Ik gunde ze hun moeder, omdat ik wist dat ik er maar voor de helft was, en die helft was kribbig, gespannen, afwezig. 

Toen ze weg waren en ik alleen thuis was miste ik ze meteen. Ik voelde me rot, omdat ik wist hoe afwezig ik was geweest. Ik keek Marloes Coenens titelgevecht, zag haar verliezen en was ontroerd door haar moedige interview na afloop. Was ik maar meer als Marloes Coenen.

Oscar zat stil op zijn rots. Een krekel liep over zijn rug en zat toen op zijn kop. Oscar keek omhoog naar de krekel en keek toen naar mij. We staarden elkaar aan. ’Het is weer zover, Oscar,’ zei ik. ‘Er is weer een boek. Het gaat weer beginnen. God hebbe mijn ziel.’ Oscar bleef me aankijken. De krekel zat stil en veilig. Alleen zijn voelsprietjes bewogen.


De voorpublicatie is te lezen op de website van de Volkskrant en op Blendle. Je abonneren op deze stukjes kan hier. WZHNH verschijnt 14 maart.