Ik heb hier een boekje naast me liggen: Grief Is the Thing with Feathers, van Max Porter. De eerste keer dat ik eraan begon kwam ik er niet in. Ik dacht dat het aan het boek lag, maar het lag aan mij. Het was te druk in mijn hoofd. Ik was te snel afgeleid. De tol die ik betaal aan mijn kinderen en de social media, misschien. En dit boek pikt dat dus niet; zoals de kraai die er een grote rol in speelt keert het zijn rug naar je toe en zet het zijn stugge zwarte veren op.

De tweede keer zei ik: Oké, kraai, oké. En toen mocht ik naar binnen. Een schitterend, poëtisch verhaal over een vader en twee zoons die respectievelijk hun vrouw en moeder verliezen. Wanneer de pijn en onmacht het grootst zijn belt er een kraai aan. De kraai zegt: I won’t leave until you don’t need me any more. De kraai is troost, is de dood, is rouw, is pijn, is een heelmeester, is ons eigen hart. Soms liefdevol, soms streng, soms vilein.

In other versions I am a doctor or a ghost. Perfect devices: doctors, ghosts and crows. We can do things other characters can’t, like eat sorrow, un-birth secrets and have theatrical battles with language and God. I was friend, excuse, deus ex machina, joke, symptom, figment, spectre, crutch, toy, phantom, gag, analyst and babysitter.

Drie perspectieven: dat van de zoons, dat van de vader en dat van de kraai. Om en om.

Ik slaakte iedere pagina wel een zucht. De feilloze zinnen, de wijsheid, de nuchtere compassie. 

Sinds ik het las – en dit is de eigenlijke reden van dit stukje – is er één zinnetje dat aldoor door mijn hoofd blijft gaan. Helemaal tegen het einde, als de kraai al is vetrokken, jaren na de dood van de moeder, schrijft de vader aan zijn zoons een brief. In die brief zegt hij: Don’t worry about doing stuff or not doing stuff, it doesn’t matter. Zonder expliciete context.

Wacht, ik heb alweer over de driehonderd woorden. Ik laat jullie even mediteren op dat zinnetje. Dan schrijf ik morgen de rest.

Goed? Nee? Ja? Nee? (Hint: It doesn’t matter.) 


Het boek is ook verkrijgbaar in het Nederlands: Verdriet is het ding met veren. Zie de knopjes hieronder, mocht je het stukje willen delen. De stukjes liever als nieuwsbrief ontvangen? Klik hier. Ik schreef ook een roman: Bidden en vallen