Ik kocht zo’n mooi ijzeren koffiekannetje voor op het gasfornuis. Zo eentje met twee compartimenten: het water begint onderin en eindigt bovenin. Het koffiezetten moet je met beleid doen. Als je niet oplet kookt het kannetje droog en gaatie stuk. Je bent er echt mee bézig, zeg maar.

Ik kocht de percolator in een opwelling. Het zou me helpen bij het schrijven. Een ritueel voorafgaand aan het werk. Concentratie, stilte, anticipatie, overtuiging.

Een tijdje geleden had ik eenzelfde dingetje met thee. Dan kocht ik dure groene thee – losse blaadjes – en zorgde ik ervoor dat het water precies negentig graden was en dat de thee niet langer dan 2,5 minuut in het water lag. Ook was er een periode waarin ik voor het schrijven eerst tien minuten met mijn ogen dicht op een meditatiekussentje ging zitten. Of eerst een stukje wandelen, heb ik ook gedaan.

De koffie uit de percolator is lekker, het moet gezegd. Lekkerder dan de oploskoffie die ik de afgelopen twee jaar dronk. Maar het is toch ook wel een heel gedoe, en ik heb dat ding inmiddels al twee keer laten droogkoken. Ik vraag me af of ik, als deze zak met dure koffie op is, ermee doorga.

Ik hou van rituelen. Ceremoniële hoofdknikjes naar het leven. Eerbied voor de handelingen – hoe klein ook – waarmee we dit onbevattelijke bestaan dagelijks weer vorm geven. Het heilige herkennen in het ogenschijnlijk triviale.

Toch ebben die rituelen even snel weer weg. Koffie kookt droog, thee trekt te lang, het meditatiekussentje verzamelt stof. Het schrijven zelf is het enige wat hetzelfde blijft; het witte scherm, mijn vingers in de aanslag, zwevend boven de toetsen, aarzelend, dan vastberaden, ritmisch, tak tak tak. De cursor die een spoor van letters achter zich laat. Codetaal, als nulletjes en eentjes. En toch een verhaal, toch een melodie, toch een beeld. Een 3D-print van mijmeringen. De afdruk van mijn hersenen. Er dan zelf naar kijken als met de ogen van een vreemde. Een moment van verwondering en vrees. Dan verder typen, mijn vingers steeds verder bij me vandaan, steeds meer een autonoom bestuur.

Wat maar niet tot me lijkt door te dringen: schrijven ís het ritueel. 


Vanavond laat om 01:00 ben ik te zien bij De Nachtzoen op NPO2. Het is de eerste van drie; de andere twee worden uitgezonden in respectievelijk juli en augustus. Klik HIER als je mijn stukjes liever als nieuwsbrief wilt ontvangen. Mijn roman heet Bidden en vallen.