Ik las tweets van Tofik Dibi, Sylvia Witteman en een satirische website. Tofik Dibi plaatste enthousiast een link naar die site, naar een stukje getiteld Hier is elke column ooit. De implicatie van het stukje is dat columnisten allemaal hetzelfde doen, namelijk inzoomen op een nietsige anekdote, die vervolgens groter of grappiger maken dan gerechtvaardigd is, dan geforceerd koppelen aan een groter thema, en dan rondmaken. Ik kan dat ook best wel eens denken als ik een column lees, en misschien maak ik me er wel eens schuldig aan, maar dat is het punt niet.

Tofik Dibi voegde de naam van Sylvia toe aan zijn tweet. Hij wilde dus dat zij het zou lezen. Hij noemde haar bij naam, met een apenstaartje erbij. Daarmee zeg je: Dit gaat over jou.

Sylvia reageerde met: ‘Ik heb veel slechte satire gelezen, maar dít…’ Waarop Dibi antwoordde:  ‘Zo’n indrukwekkende boezem maar dan nooit je hand erin steken.’ Sylvia: ‘Niks tegen satire, maar dit is helemaal niet geestig.’ Vervolgens kwam het account van die site met een foto van een stoel en daarbij de tekst: ‘Hee Sylvia, hier is een stoel, ga even lekker zitten en kalmeer jezelf.’

Ik werd er driftig van. Ik wist alleen niet waarom. Toen wist ik het. Je had vroeger van die kinderen op school. Die maakten dan een grap ten koste van iemand anders, maar de grap was heel slecht. Als je dan niet lachte, omdat de grap gewoon slecht was, dan kon je er volgens hen niet tegen dat er een grapje over je was gemaakt. Ik háátte die kinderen. En als je dan probeerde duidelijk te maken dat de grap gewoon slecht en saai was dan zeiden ze: ‘Je maakt je wel druk hè!’ Wat er voor zorgde dat je je daadwerkelijk druk ging maken.

Het is een laf trucje. Meestal in groepsverband, meestal bedoeld om de ander zich kleiner te laten voelen. Nu ook weer. Eerst iemand bij naam noemen en als diegene dan kalm reageert zeggen dat ze zich niet zo druk moet maken. Je hebt die kinderen dus ook nog onder volwassenen. Net als toen zou ik ze het liefst een mep op hun tanden geven, precies op het moment dat ze lafjes en gezamenlijk om hun overwinning staan te gniffelen.


Stukjes ook verkrijgbaar per mail. En in ander nieuws: ik ben momenteel bezig met twee grote stukken. Een groot interview met cabaretier Patrick Laureij voor Volkskrant Magazine en een profiel/ reportage over underground regisseur Teemong voor De Correspondent