Ik had medelijden met Sywert van Lienden, vanochtend. Op het internet werd hij gefileerd. Gisteravond mocht hij bij DWDD praten over de aanrandingen in Keulen en daaropvolgende reactie van pers en politiek. Hij zat er als expert, denk ik. Al twitterde hij later zelf, toen het heet onder de voeten begon te worden: ‘Ik ben geen expert’. Hij haalde er een onderzoek bij. Over de correlatie tussen zedendelicten en asielzoekers. Althans, dat dacht hij. Het onderzoek had hij, bleek, nogal verkeerd geïnterpreteerd. Dit in een tijd waarin de spanningen toch al hoog oplopen. Anderhalf miljoen kijkers. Het kwaad geschied.

‘Ik ben geen expert.’ De vraag is dan: waarom werd hij uitgenodigd? Omdat hij het imago heeft van een expert. Een denker. Een man van de wereld. Vijfentwintig jaar oud. Je kunt hem alles vragen, want hij heeft heel hard over van alles nagedacht en ook veel gelezen. Ook de tv-redacties geloven dit. Die nodigen hem uit, vanwege datzelfde imago. Dat zorgt voor een cirkelbekrachtiging: omdat hij wordt uitgenodigd denkt Sywert dat hij iets weet; hij wordt tenslotte uitgenodigd.

En je ziet het aan hem. Zoals hij zit te wachten op zijn beurt om iets te zeggen. Armen netjes over elkaar gevouwen. Geforceerd beheerst, geforceerd bescheiden. Helemaal thuis in de studio. Ondertussen voelt hij de druk. Hij zit hier niet voor niks; er wordt wat van hem verwacht. Als hij geen mening heeft hoeft hij niet meer te komen. Die motivatie voelt hij onbewust; hij moet gelóven dat zijn aanwezigheid gevalideerd is, want anders werkt het niet. Dus gelooft hij. In zijn eigen expertise. De woorden die uit zijn mond komen zijn gefundeerd, dat kán niet anders.

Ik doe dit ook vaak. In de kroeg. Met vrienden. En als ik dan te ver ga, als ik begin te brallen, dan word ik een tijdje spottend aangekeken en vervolgens uitgelachen. Ik heb dan drie, hooguit vier kijkers. Geen anderhalf miljoen.

En nu nóg, na alle pek en veren, ziet hij zijn fouten niet in. Niet écht. Op Twitter zegt hij gekrenkt dat hij gewoon hardop twijfelde en nadacht, en dat een mens dat blijkbaar niet mag. Jawel, dat mag best. Je mag hardop twijfelen en nadenken. Graag zelfs. Maar de vraag is hoe het kan dat jij de intellectuele bagage denkt te hebben dat je dat live op nationale televisie moet doen.

Hier dagelijks een stukje. Meestal niet over de actualiteit, overigens. Morgen hopelijk weer gewoon over eenzaamheid of verdriet.