In het boek waarover ik gisteren sprak kampt één van de personages met het verlies van zijn geliefde. Hij ruikt aan kleding, luistert voicemails terug, bekijkt foto’s. Hij doseert die dingen, zodat ze zo lang mogelijk het gewenste effect behouden: diegene weer even terug hebben. Maar gaandeweg is de geur steeds minder de geur van zijn geliefde, het stemgeluid steeds meer gewoon maar een stem, de foto’s steeds meer maar gewoon kleur en licht. De persoon die hij kende was iemand anders. De essentie van diegene zit alleen nog in hem, en ook daar zijn de lijnen al vager, de beelden al gefragmenteerd.

Ik las die hoofdstukken en besefte dat het voor ouders ook een beetje zo voelt. Althans voor mij. Mijn oudste zoon is nu acht. Waar is het jongetje van drie? Van vijf? Waar is de baby? Er zijn foto’s, kleertjes. Die roepen iets op. Herinneringen en melancholie. De herinneringen zijn al vaag; het lukt met niet om dat jongetje voor de geest te halen. Ik ben hem al verloren.

‘Ik mis mezelf,’ zei hij laatst, met een zucht, en meteen had ik een brok in m’n keel. ‘Wat bedoel je?’ vroeg ik. Hij kwam er niet uit, had er de woorden niet voor. Maar ik herkende het onmiddellijk. Toen ik klein was zei ik tegen mijn moeder – en hier herinnert ze me heel vaak aan – dat ik het kind uit me voelde vertrekken. Dat weet ik nog, hoe dat voelde. Ongeveer. Een diepe weemoed. Een leegte. Een gemis. Dat ik mezelf ouder voelde worden, mezelf kwijtraakte. ‘Ik mis mezelf,’ zei hij. Ik wilde hem vasthouden, maar hij ging al tv kijken.

Je kunt je hele leven in de rouw zijn. Om de doden. Om je kinderen, zelfs al leven ze nog. Om jezelf, zelfs al leef je nog. Soms voelt het alsof we met z’n allen door het heelal tuimelen. We kijken elkaar aan. We steken onze handen naar elkaar uit. We tuimelen steeds verder bij elkaar van elkaar vandaan. We worden kleiner, kleiner, kleiner.

Dit was het laatste stukje van de week. Maandag weer een nieuwe. Deel ze als je ze mooi vindt; dat kan met deze nieuwe site heel makkelijk; zie de symbooltjes hieronder. Ik schreef ook een roman, Bidden en vallen, die gisteren in Het Parool vier sterren kreeg.