Mijn zoontjes en ik hadden Het Klokhuis gekeken. Het ging over robots. Er was een kunstenaar en die maakte replica’s van zichzelf. Dansende replica’s. Hij liet zien hoe hij zichzelf maakte. het mechanische skelet overspande hij met een huid van latex. Zag er hartstikke echt uit. Zonder de huid was het een beetje eng, met van die rollende ogen, machientjes erachter, en pezen en spieren van metaal.

Toen de jongens in bed lagen zat ik in bad. Ik zit heel vaak in bad. Ik wilde mijn haar wassen dus ik strekte mijn arm uit om de shampoo te pakken. Toen hoorde ik dzzjt-dzzjt. Het was mijn machine. De mechanica. Ik draaide mijn hoofd van links naar rechts. Dzzjt-dzzzt. Mijn schedel was van metaal. Mijn ruggenwervel ook. Met alleen mijn ogen keek ik naar links, en keek ik naar rechts. Ik zag mezelf van de buitenkant. Ik was een robot. Een replica van mezelf.

De rest van de avond was ik die robot. Mijn jongste werd wakker omdat hij moest plassen. Ik liep met hem mee naar de wc maar ik was het niet. Het was de replica die met hem meeliep, de trap af, de trap op, die hem weer instopte. Mannetje had niks in de gaten.

Ik keek uit mijn huiskamerraam, naar de overkant, het huis met de aanbouw waarin ze hair extensions aanbrengen. Het licht was nog aan. Mensen. Iemand kreeg daar nephaar aangebracht. Ook boven in het huis scheen licht. Ik zag een zonnebank staan. Ik wist niet wat ik hierbij moest voelen, als robot zijnde. Ik zag dingen die ik niet helemaal begreep.

Ik was alleen. Niemand wist dat ik een robot was. Ik keek in de spiegel. Het was niet aan me te zien. Ook van binnen leek ik nog redelijk menselijk. Zintuigen + waarneming + associatie + geheugen + bewustzijn. Wat miste er? Een ziel? Wat is een ziel? Een beetje mistroostig en onbegrepen fluisterde ik tegen de spiegel: ‘Hebben robots geen ziel? Heb ik geen ziel?’ 

Stukjes, stukjes. Ieder’n dag. Deel ze, like ze, print ze uit, hang ze op. En dan nog iets: vanavond om 22:30 op NPO3 wordt de documentaire Lijfspreuk herhaald. Over ‘de troost van tattoos’. Ik doe erin mee.