Ik realiseerde me hoe snel je je als volwassen man weer een kind voelt wanneer je hoort dat je nog maar kort te leven hebt. Ik lees een boek, In tijden van afnemend licht, van Eugen Ruge, waarin bij hoofdpersoon Alexander kanker wordt vastgesteld. Een goed boek. Denk ik; ik ben er nog niet helemaal uit. Maar in ieder geval is het goed genoeg om mijn empathie-machine in werking te zetten, al is dat met zaken over de dood en ziekte natuurlijk altijd makkelijk. Hoe dan ook, ik stelde het me voor en voelde de surreële paniek en meteen daarna het verlangen naar veiligheid, naar iemand die zegt dat het goed komt. Een moeder, een vader, een oudere broer.

Alexander bezoekt zijn seniele vader, die alleen nog maar ‘ja’ kan antwoorden op iedere vraag die hem wordt gesteld. Alexander helpt hem met douchen, met eten, etc. Een vader, dus, die tegen Alexander niet kan zeggen dat het goed komt. Want die vader is er niet meer, en ook is de tijd voorbij waarin het überhaupt nog goed kon komen. Een dubbel verlies. Dubbel verval. Hij vertelt ook niet over zijn diagnose tegen zijn vader; hij haalt alleen het geld uit diens kluis, voor een laatste reis.

Ik dacht aan mijn eigen vader, die ooit het dode lichaam van mijn opa heeft gewassen. Ik vroeg me af of ik mijn vader zal wassen, als hij is gegaan. Maar hij gaat voorlopig nog niet. Grijs en een beetje krakkemikkig, ja, maar vooral druk bezig met een boek over het christendom en wijntjes drinken met vrienden.

Ik vroeg me af wat ik van hem zou verwachten als ik te horen zou krijgen dat ik nog maar kort te leven heb, en of de essentie van zijn ouderdom in mijn ogen zou veranderen, aangezien hij dan ineens langer dan ik te leven zou hebben.

Ik dacht over die dingen na. Rafelige gedachten. Onafgemaakte gedachten. Met elkaar versmolten gedachten.

Toen was er ineens ook de verweerde duivelskop van Donald Trump. Mijn boek bleek bij lange na niet sterk genoeg om alle beelden en artikelen over deze man buiten de draaikolk van mijmeringen en associaties te houden.   

Zo gaan die dingen. We denken niet na over de werkelijkheid. Het denken zelf is de werkelijkheid. 


Op de valreep van deze week toch nog een stukje. Ik had het even druk met deadlines. Je op mijn stukjes abonneren kan hier. Mijn roman heet Bidden en vallen.