De afgelopen dagen - misschien weken - had ik het zwaar te verduren. Zenuwen vraten zich een weg naar mijn slapen. Buik vol opgehitste sidderalen en dronken olifanten. Mogelijk, o God, kon ik gaan doen waarvan ik al droomde sinds de publicatie van mijn eerste boek: Leven Van De Pen. Die droom beperkte zich in eerste instantie nog tot de kost verdienen met boeken, met een bestseller of zo. Silly me! Dat is een lastige droom; een droom die er wel wil zijn maar die zich al voor zichzelf schaamt zodra hij wordt gedroomd, zo weinig plausibel is hij. Maar een andere, meer aardse droom meldde zich aan toen ik mijn eerste boek van Hunter S. Thompson las. Ye gods! zou hij zelf hebben gezegd. Godver, als dit een journalist was, dan wilde ik er ook wel een zijn. Maar hoe dan? De vuurproef was mijn boek over Heintje Bondo, Mijn nieuwe beste vriend. Dat beviel goed. Dat smaakte naar meer. En net zo dachten ze er blijkbaar over in Hoofddorp, bij de Revu. Die vroegen me dus of ik mijn eigen wekelijkse reportage wilde doen. Are you fucking kidding me! Is Albert Verlinde de verstoten stiefzoon van Beëlzebub?! Reken maar van aye captain. Maar, niet onbelangrijk, ik wilde er wel van kunnen leven. Dat was een voorwaarde. Iedere week mijn zweet en ziel in een reportage leggen naast een vaste baan is zelfmoord. Maar goed, dat kon dus ook gewoon, als ik dan maar wel zelf de foto's zou schieten. Why not. Why not indeed. Ik heb toch net een smartphone met 5 megapixels besteld, waarmee ik ook ter plekke ga Twitteren als ik op pad ben. Kan ook prima plaatjes mee schieten. Watson, zo noem ik de telefoon. Elementary, my dear. Goed, ik kan wel stoppen met het gebruik van onvoltooid verleden tijd in dit persberichtje, want het is nú dat ik kan zeggen dat ik vanaf 7 april mijn eigen wekelijkse reportage ga schrijven voor de Revu (die dan trouwens ook gewoon weer de Nieuwe Revu zal heten). Verwacht dus, beste vrienden, vanaf dan iedere week een heerlijk, hartelijk, Gonzo-esque, vreemd, humoristisch en verre van objectief verslag van uw favoriete krochtencorrespondent. Hoe de rubriek gaat heten weet ik nog niet. Ik zat te denken aan Memo's uit de diepte. Suggesties zijn welkom.
Deel dit artikel

Waarover later meer. Ik zeg trouwens opzettelijk 'Nieuwe Revu', want zo gaat-ie weer heten. Maar later meer dus.
Deel dit artikel

Of nou ja, ik heb alle verhalen opgestuurd naar m'n redacteur. Krijg ze dus heus wel weer terug, met rood beklad. Maar ik denk wel dat het een heel leuk boek wordt. Leuk in de zin van uitermate leuk. Uitermate leuk in de zin van geweldig. In mei pas verkrijgbaar. Wel nu al te reserveren, geloof ik. Zie HIER.
Deel dit artikel

Het was een vermoeiende avond, gisteren. Een hoop poeha en tijdrekken, en allerhande pr voor zaken die mijns inziens niet erg veel toevoegde aan de spanning en sensatie. Wel gratis drank. En Jan van Mersbergen. En Carolina Trujillo. Ontzettend leuke mensen. Die laatste ging er trouwens met de 15.000 smackeroonies vandoor. 'Sorry,' zei ze herhaaldelijk tegen me, maar daar koop ik natuurlijk niets voor. We zaten ook naast elkaar tijdens het eten. Had graag nog wat langer met haar gekletst, al waren we dan waarschijnlijk wel heel erg dronken geworden. Ik moest jammer genoeg terug naar Eindhoven. Gerbrand Bakker was er ook bij de uitreiking, maar die durfde ik niet aan te spreken. En met Jan ga ik nog een keer Guinness drinken. Als ik nog een keer word genomineerd, trek ik een jurk aan. Volgens Carolina, gisteravond gestoken in jeans en trainingsjack, helpt dat. Zit een theorie achter. Don't ask...
Deel dit artikel

De Optimist had een aantal vragen voor de zes genomineerden voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs: Mark Boog, Jan van Mersbergen, Henk van Straten (uw favoriet), Annelies Verbeke, Robbert Welagen en Carolina Trujillo. Ook schreef Mischa Andriessen twee gedichten voor ons en had Lizette Pater een verhaal dat ze wel met ons wilde delen. Dat alles vindt u HIER.

Deel dit artikel

Iemand heeft de moeite genomen, en het de moeite waard gevonden, om van Smet-personage Tonny Ickenroth een digitaal wezen te creëren. Ik moet zeggen: naast de quotes die rechtstreeks uit mijn boek komen, zijn ook zijn eigen uitspraken erg Tonny. Hulde. Volg hem HIER.
Deel dit artikel

"Henk van Straten, schrijver van Kleine Stinkerd en Smet volgde Van Bijnen een jaar. Het resultaat is een helder geschreven, warm relaas van een soms wrange zoektocht naar contact, waarbij gelukkig ook genoeg te lachen valt. Van Straten neemt ons mee naar Bondo's eerste betaalde optreden ooit: Bondo wordt bekogeld met bitterballen. Hij bezoekt Van Bijnens familie in de hoop daar warmte en begrip te vinden voor de 'bijzondere' kant van Huub. Op één zus na tevergeefs. Hij neemt ons mee naar Van Bijnens oude tehuis, Huize Assisië en naar Theo Maassen." Klik HIER voor de hele recensie van 8Weekly.
Deel dit artikel

'Wij zijn de Romeinen al voorbijgestreefd. Nu de decadentie ons niet heeft gebracht waar we op hoopten, heeft angst als leidraad de overhand gekregen. Van Straten mag het er in zijn laatste roman Smet wel erg dik bovenop smeren met zijn louter door fobieën geplaagde personages, hij geeft hier wel een erg interessante en vaak geestige kroniek van een samenleving op drift.'

Lees HIER de hele recensie op Nu.nl

Deel dit artikel