Hier een boekrecensie. Of gewoon een stukje over een boek. Ik las A Little Life van Hanya Yanagihara, een Amerikaanse schrijfster van Hawaiiaanse origine. Pas vanaf april is het ook in het Nederlands te lezen. Klein leven, zo gaat het heten.

Het is lang geleden dat ik zo’n lekkere roman las. De eerste honderd pagina’s (van de zevenhonderdtwintig) is het nog even zoeken naar het verhaal, en vooral naar het hoofdpersonage. Pas gaandeweg zoomt Yanagihara in op Jude St. Francis, een succesvolle advocaat met een verschrikkelijk verleden. Hij was een wees en werd misbruikt door de paters van het klooster waarin hij werd opgenomen, en de ijzingwekkende martelgang is daarmee nog niet klaar.

Een vriendengroep. Liefde, pijn, schuldgevoel, schaamte, verlies, rouw. Het verstrijken van de tijd. De personages zien groeien en aftakelen, uitgestrekt over die zevenhonderd pagina’s. Ik besefte dat ik daarover het liefste lees. Ja, je zou kunnen zeggen dat iedere roman daarover gaat. Wat ik bedoel is dat ik graag een verhaal lees. Een verhaal waarin de mens en het leven wordt blootgelegd tot op de vezels. Onze onmacht, onze hoop.

Bedoel ik dat? Ik weet het niet. Wat bedoel is dat ik minder goed uit de voeten kan met ingewikkelde thematiek of inter-literaire referenties of hyper-intelligente gebbetjes en meta-kritiek. Hiermee geef ik niet af op die vorm van literatuur, noch op de mensen die dat graag lezen, noch op de mensen die het graag schrijven. Je moet ook gewoon je eigen beperkingen kennen; ik denk echt dat ik er simpelweg de hersenen niet voor heb. Sommige boeken leiden me af omdat ze me intimideren; ik heb het gevoel dat er iets van me wordt verwacht wat ik niet wil of kan waarmaken.

Doet er ook niet toe. Het laatste boek dat ik zo lekker vond – ik zeg opnieuw ‘lekker’ omdat ik wel vaak heel góéde romans lees, maar niet vaak heel lékkere romans – was The Art of Fielding van Chad Harbach. Dat ik gewoon mijn tanden erin wilde zetten.

Goed, ik lees deze recensie net even terug. Ja, ik hoor je: don’t quit my day job. Wat ik eigenlijk wilde zeggen: lees A Little Life!

Hier iedere dag een stukje. De website is vernieuwd, zoals je ziet. Het is nu een WordPress pagina. Mooi?