Gisteravond in bed lag ik op mijn rug alert te zijn op het drukkende gevoel op mijn borst. Het speelt al langer, begon met hartkloppingen. Vlak voor het in slaap vallen tintelen mijn armen.

Gistermiddag op het schoolplein dacht ik dat ik zou gaan flauwvallen. Om vier uur nam ik mijn zoons mee naar de huisarts. Ik moet nu een hartfilmpje laten maken en mijn bloed laten onderzoeken. Maar ook opperde hij terloops een psycholoog. Of, zoals hij het zei: ‘Misschien eens met iemand praten?’

Na het doktersbezoek reed ik met de jongens naar de McDonald’s. Ik was kortaf en bits tegen ze geweest, vanwege dat gedoe natuurlijk, dus onderweg naar huis nam ik ineens een andere route. ‘McDonald’s!’ riepen ze, toen ze de M zagen. ‘Omdat ik zo streng was,’ zei ik, en waste in hun dankbaarheid mijn schuldgevoel van me af.

Misschien zijn het inderdaad gewoon paniekaanvallen. ‘Ik wil eerst weten wat dit gelazer met mijn hart is,’ zei ik tegen de huisarts. ‘Natuurlijk heb ik stress, maar ook weer niet zóveel.’ Ik schaamde me; ik heb dit jaar, het jaar na mijn scheiding, al vaak in zijn praktijk gezeten.  

‘Mijn boek is net verschenen,’ zei ik. ‘Natuurlijk, ja, dat maakt me best een beetje onrustig.’

Een beetje onrustig. Wat ik níét zei is dat ik die ochtend nog misselijk was geworden bij het zien van een arbitraire lijst met ‘Belangrijkste fictietitels van 2015’, waar ik niet tussenstond. Wat ik níét zei is dat ik regelmatig in de Bruna opzettelijk en woedend naar de bestsellende waargebeurde verhalen van BN’ers ga staan kijken. Wat ik níét zei is dat ik in mijn nachtmerries steeds slechte recensies krijg.

’s Avonds in bed met die druk op mijn borst. Voelde ik het uitstralen naar mijn armen? Mijn zoontjes achter de deur. Mijn buik vol met McDonald’s. Al dat cholesterol. Mijn hart, mijn hart.

Dagelijks hier een stukje. Ze zijn gratis. Onterecht? Koop dan vooral Bidden en vallen, mijn roman. En als je enthousiast bent over dit stukje, deel het dan op Twitter of Facebook. (Klik HIER voor de specifieke link.)