Nerveus liep ik door de stad. Ik probeerde vier winkels, op zoek naar de Nintendo Classic Mini, een nieuwe uitgave van de originele 8-bit Nintendo spelcomputer uit mijn kindertijd. De nieuwe versie is veel kleiner en alle klassieke spellen staan er al op. Hij kost slechts zestig euro. Een gouden greep van Nintendo, want iedereen van mijn generatie schuimbekt momenteel van hebzucht. Daarom is de computer overal uitverkocht. ‘Pas na 8 december hopelijk weer leverbaar,’ zei de jongen van evil empire Mediamarkt.

Een beetje verslagen liep ik naar huis toe. Ik wilde de computer kopen voor Sinterklaas, om hem aan mijn jongens cadeau te doen. Natuurlijk sluimerde het besef dat de grote pixels en simpele gameplay niet veel indruk zullen maken op kinderen die een X-Box zijn gewend. Ik smoorde dat besef in de kiem. Ze zouden het gewoon leuk vinden! Mijn nostalgische enthousiasme zou een aanstekelijk effect op hen hebben. ‘Gaan we vandaag weer samen Double Dragon’en, papa? Ach toe, papa!’ Zo zou het gaan. Maar goed, de Nintendo was dus overal uitverkocht.

Ik wandelde langs vier tieners met een drone. De drone stond op de stoep te zoemen, klaar om op te stijgen. Ik vond het een akelig gezicht. Wat gingen ze doen met dat ding? Voor iemands raam zweven en overspel filmen? Er een kluster strijkers en betonvlinders mee droppen? Akelig speelgoed. Akelige dingen. Weg met drones!

Thuis kocht ik op Marktplaats alsnog de retro Nintendo. Voor het luttele bedrag van honderdtwintig euro. Tweemaal de winkelwaarde.

In het nieuwe seizoen van South Park, wat de huidige situatie in Amerika op de hak neemt, is een grote rol weggelegd voor member berries: levende paarse bessen met gezichtjes die non-stop praten over vroeger. (Member is een verbastering van remember.) Als je een tros bessen omhoog houdt hoor je ze door elkaar heen kwetteren. ‘Member Chewbacca?’ ‘Yeah, I member! I loved Chewbacca!’ ‘Member Bionic man?’ ‘Yeah, I member!’ Het zijn kleine nostalgie-bommetjes. Mensen eten de bessen tegen de stress en komen in een heerlijke roes waarin ze alleen nog maar kunnen denken aan hoe goed alles was. Gaandeweg wordt duidelijk dat de bessen invloed hebben op de presidentsverkiezing. Meer en meer mensen besluiten te stemmen op de volstrekt incapabele en haatdragende Mr. Garrison. De bessen zeggen ook ineens dingen als ‘Member when there weren’t so many Mexicans?’ ‘Yeah, I member!’ ‘Member when marriage was just between a man and a woman?’ ‘Yeah, I member!’

Enfin, ik wil gewoon die Nintendo hebben. En blijf uit m’n buurt met die tering-drones.


Je abonneren op deze stukjes kan hier. Ook wil ik graag nog even mijn stukje van gisteren (deels) rectificeren. Het negentiende eeuwse Amerika kende wel degelijk veel gekleurde cowboys: lees dit maar. Met dank aan Martin Koolhoven, die me erop wees.