Mijn vader stuurde me deze link door. Een stukje op het blog van historicus Jona Lendering over de band tussen leeuw en mens in de mythologie. Lendering gebruikte bovenstaande video ter illustratie. ‘Ontroerend,’ zei m’n pa. En ja hoor, ook ik kreeg bij het bekijken ervan meteen een brok in m’n keel. Het einde is bijna Disney-esk. Wat is dat toch? Waarom ontroert het ons zo als we genegenheid zien tussen een mens en een dodelijk, machtig, wild dier? Ik denk dat het ermee te maken heeft dat we overtuigd zijn van de onschuld van zo’n dier, van het feit dat zijn wreedheid nooit echt wreedheid kan zijn omdat iemand die wreed is wéét dat hij geen mededogen toont. Een leeuw doet gewoon wat hij moet doen om te overleven. We geloven in de diepe onschuld van de leeuw. We willen van hem houden. En daarom willen we eigenlijk ook dat hij ook van óns houdt. Maar we weten dat dat eigenlijk niet kan. Maar dan. Als we hem dan, zoals in dit filmpje, in iemands armen zien springen… Ik weet het niet. Misschien is het iets anders. Ik herken natuurlijk ook weer m’n kinderen in zo’n beest. Mijn sentimentaliteit kent geen grenzen. Maar wat ik wil zeggen is: bekijk dit filmpje.