Een paar stukjes geleden schreef ik over mijn aanstaande verhuizing. Ik kreeg veel reacties op het stukje, maar eentje sprong eruit: het berichtje van een redacteur van Nederland verhuist, een programma van Avro-Tros. Ik kende het niet. Of ze me mocht bellen, vroeg de redacteur. Naar aanleiding van mijn stukje, omdat ik misschien een leuke kandidaat zou zijn.

Ik word vaker gevraagd voor programma’s. Zeker niet vaak, maar wel vaker. Voor De slimste mens en zo. In die gevallen is het omdat ik een minieme mate van bekendheid geniet. Dus daar ging ik ook nu vanuit.

Ik bezocht de website van de NPO en zette een aflevering aan. Al meteen zag ik dat het een ander soort programma betrof. Meer zoiets als Ik vertrek, of Baby te leen. (Ik weet niet of het echt Baby te leen heet, maar er bestaat een programma met ongeveer die naam.)

Ik zette de aflevering aan. Het intro: een muziekje, beelden van mensen die met spullen sjouwen. Een generieke voice-over: ‘Verhuizen staat in de stress-top-3. Toch doen we het massaal. Zo gaan dit jaar weer ruim anderhalf miljoen mensen naar een ander huis. In Nederland verhuist volgen we er dagelijks twee.’

Cut to Niek, een man van tweeënzestig in zijn nieuwe, lege appartementje, met een Swiffer in de hand. Nieks poloshirt, met willekeurige teksten erop, is te groot. Hij heeft wat overgewicht. Zijn huwelijk is op de klippen gelopen, horen we. We zien hem even Swifferen en dan volgt een kort interview: ‘Ik ben nu alleen. Weer. Een halfjaar geleden diende zich aan dat mijn vrouw zonder mij verder wil met de kinderen. Dat was natuurlijk wel een schok voor mij.’ Hij vertelt erover in die lege, ongezellige kamer, zijn linkerhand rustend op de stok van de Swiffer. ‘Ik heb dit nu drie keer meegemaakt. Dit is mijn tweede scheiding. De derde keer is eigenlijk dat mijn werkgever heeft gezegd, van de ene op de andere dag: we hebben jou niet meer nodig. Dus, euh, dat is aan de ene kant niet prettig, maar aan de andere kant moet ik zeggen dat het ook wel weer uitdagingen geeft.’ Terwijl hij praat wordt het beeld afgewisseld met beelden van hem Swifferend door de lege ruimte, en van zijn schoenen, waar zijn broekspijpen veel te ruim overheen vallen. Op de achtergrond klinkt meelijwekkende muziek. Niek: ‘Je moet de slingers zelf ophangen, want een ander doet het niet, en dan is er feest. Het feest bouw je zelf.’

Cut to Arine, de tweede kandidaat. Eerst zien we een buitenshot, de straat, de gevel van haar appartement. Er rijden twee scootmobiels voorbij, waarvan de bestuurders overduidelijk de camera in de gaten hebben en daar een beetje stompzinnig naar staren.

Enfin, binnenkort dus de aflevering met mij erin.


Ik schreef ook een roman: Bidden en vallen. Je abonneren op deze stukjes doe je HIER.