‘Non-stop through desert. Salisbury steak sweater. They figured I was kin to Chester. The way I chase cheddar!’

Dit soort artiesten intrigeren me ontiegelijk. Mensen die spelen met ironie en façades, maar die toch ook hun personage zíjn (of worden). Dat je blijft gissen. Dat je denkt: ze weten het zélf ook niet precies. Dat heb ik bv ook altijd bij Bret Easton Ellis. (Ter illustratie dit artikel over Ellis: http://www.vulture.com/2013/01/bret-easton-ellis-real-art-form-tweeting.html?mid=twitter_vulture)