In de kakofonische orkaan van nieuws over Turkije en de verkiezingen kun je, als je héél goed luistert, ook nog andere, kleinere berichten horen. Mijn zoons en ik vonden na een herfststorm in het bos ooit een kleine dennenappel waarop minuscule paddestoelen groeiden. Die dennenappel, makkelijk te missen tussen alle afgebroken takken en scheve bomen, was een wereld op zich.

Eén van die kleine berichten is dat vandaag mijn boek is verschenen: Wij zeggen hier niet halfbroer.  Er komt geen politiek in voor. Wel, onder andere, een Playmobil-poppetje. En een Prittstift.

Twee recensies heb ik al binnen. Het Eindhovens Dagblad noemde het een ‘prachtboek’, ik ‘schrijf literatuur in haar meest rauwe vorm’ en hoor nu ‘absoluut bij het selecte groepje topschrijvers van Nederland’. De recensente van de glossy Jan las het boek ‘niet gelogen, in drie uur uit’, en ze noemde het ‘ontroerend, liefdevol, grappig en soms ook schrijnend’. Vooral met haar laatste alinea was ik blij: ‘Hij beschrijft hoe het is om op te groeien. En hij doet dat met zo’n scherpte, met zo’n nietsontziende blik, dat hij iets wezenlijks weet te raken. Misschien wel gewoon wat leven is. Of kind zijn.’

Gisteren was ik te gast bij twee radioprogramma’s. Eerst bij BNR, waar ik, met m’n jas nog aan, de studio van Roelof Hemmen in werd geduwd, een paar vragen voor de kiezen kreeg en weer op straat werd gezet. Bij Hemmens leader (‘extreem onzeker’, ‘gitzwarte periode in zijn leven’) wilde ik eigenlijk al ingrijpen en nuanceren. Uiteindelijk is me dat wel gelukt, denk ik. Je kunt het HIER terugluisteren.

’s Avonds laat was ik samen met mijn oudste broer (‘B1’ in het boek) te gast bij Met Het Oog Op Morgen. Dat was heel bijzonder, omdat mijn stiefvader – B1’s vader – dat altijd luisterde voor het slapengaan, in bed met een Gitanes sigaret en een whisky. In de studio keek mijn broer zijn ogen uit, nieuwsgierig als een kind; vroeger was het zijn droom om radio-DJ te worden. Het gesprek duurde te kort; ik had het mooi gevonden als mijn broer wat meer van zijn kant van het verhaal had kunnen vertellen. Maar ach, het was mooi dat we daar zaten, met z’n tweeën, met die gedeelde maar verschillend beleefde geschiedenis tussen ons in. Je kunt het HIER terugluisteren. (Wel bovenaan de pagina in de tijdlijn even op 45:00 klikken, want daar begint het item, met With A Little Help From My Friends.)

Vanavond ben ik te gast bij Bookie Night van Wim Daniels, in Natlab. Als je in Eindhoven woont is dat wellicht leuk als avondbesteding.

Ondertussen probeer ik mijn deadlines te halen. Ondertussen is Oscar nu al bijna te groot geworden voor zijn terrarium. Ondertussen Turkije. Ondertussen verkiezingen. Ondertussen de wereld. Ondertussen het heelal. Ondertussen alles.


Vanaf vandaag te koop: Wij zeggen hier niet halfbroer. Je abonneren op deze stukjes kan HIER