image

‘Ik ben in mijn leven zo’n duizend keer geïnterviewd,’ schrijft Freek de Jonge in dit warrige, gefrustreerde stuk. Laat dit meteen duidelijk zijn: duizend keer geïnterviewd  En niet door de minsten. Nee, door Ischa Meijer en Matthijs van Nieuwkerk! Met zijn cabaret-duo zette Freek ooit de toon voor de stijl van verschillende cultuurredacties. Vervolgens dist hij een korte geschiedenis van Luther op om te illustreren dat nu alles kut is. (Ja, zo hak op de tak als dit is ook zijn stuk.) De journalistiek is dood en de jeugd heeft geen oog meer voor schoonheid. ‘Zonder doel, zonder ideologie, zonder verlangen naar schoonheid.’ Ja ja, wij zijn consumerende zombies zonder aandachtsspan en we luisteren allemaal naar Nick en Simon. ‘Het oorverdovende gekakel in het kippenhok van de sociale media overstemt de bescheiden stem van de geniale eenling.’ Vroeger was het beter. Vroeger werd Freek aanbeden. De geniale eenling. En dat de mensen hem aanbaden, dat betekende dat ze smaak hadden. Nu dus niet meer. Nu is de wereld rot. Een wereld waarin Freek geen zalen meer uitverkoopt en niet meer wordt beschouwd als de beste cabaretier is rot.   

O Freek, begrijp dan toch dat alles klinkt als oorverdovend gekakel omdat je ouder bent geworden. Je bent als een nukkige opa die niet verstaat wat er wordt gezegd omdat z’n gillende kleinkinderen om hem heen rennen, en die dan moppert: ‘De jeugd van tegenwoordig deugt niet.’ Je blindheid is pijnlijk en tragisch. Het is pijnlijk dat je niet kunt zien dat in de val van het ouder worden bent gestapt: de wereld niet meer snappen en hem dan maar afkeuren. Een banaal cliché. Hoe kun je dat zelf niet zien? Kon je maar een oude man zijn die verbaasd en met een glimlach kijkt naar hoe snel en alles zich ontwikkelt en hoe absurd het allemaal is. Een man die zich aangenaam verbaast over de prachtige onbegrijpelijkheid van het moderne leven. Een man die vrolijk kan roepen: hoe snel de tijd voorbij gaat! Een man die heerlijk kan toegeven dat hij de wereld niet langer begrijpt en misschien wel nooit heeft begrepen. Een man die kan loslaten. Die zichzelf en vooral zijn roem kan loslaten. Een wijze man. En dan mooi oud worden met een brede grijns op je smoel. Ik adviseer een Vipassana-cursus. Ga jij maar eens  op de grond zitten, in stilte, en aanschouwen hoe groot het monster van de ego in je is geworden. En dan rustig ademhalen.