Ik zat laatst met een meisje/ vrouw op de bank. We dronken wijn. Ik had haar van te voren gewaarschuwd: Ik ben moe en in mezelf gekeerd. Toch wilde ze komen. We dronken wijn en praatten. Ik hoorde mezelf praten. Ik praatte veel en energiek. Na een tijdje lachte ze, en zei: ‘Ik dacht dat jij moe was?’ Waarop ik schaapachtig glimlachte.

Later las ik een passage in de roman Above the Waterfall, van Ron Rash. Het hoofdpersonage is een sheriff, een beetje een einzelgänger. Een andere man zegt tegen hem: ‘You always were a kind of different person that way. That’s okay. These last few months, I understand more and more why you’re that way. People take too much from you, don’t they? You have to pull away awhile, keep the contagion at a minimum and only then with a few kindred spirits.’

Dat gevoel heb ik ook vaak. Onder de mensen krijg ik gestalte, en die gestalte kost me energie. Ik ga praten, ook al ben ik in mezelf gekeerd. Het is dus niet zo zeer dat zij me besmetten (keep the contagion at a minimum), of dat zij te veel van me vergen (they take too much much from you), maar eerder dat ik mezelf niet kan doseren, en ik mezelf dus energie kost. Al vóélt het wel zo, die besmetting, en die zuigende kracht van de ander. En dat van die kindred spirits, ook dat komt overeen; de weinigen bij wie het zijn me geen moeite kost.

Op feestjes of borrels zien mensen me soms als een vis in het water, terwijl ik gevoelsmatig eigenlijk al aan de oppervlakte drijf. Het is vaak een reden om niet te gaan.

Tegen het einde van Bidden en vallen, mijn roman, ligt personage Tom Kuiper in een coma. Iemand roept hem, spreekt hem aan. En de naam gaf hem vorm, schrijf ik dan. Het is de laatste zin van dat deel. Ik zal er ongeveer hetzelfde mee hebben bedoeld, al weet ik dat niet helemaal zeker.    

Above the Waterfall is een mooi boek, trouwens. (In het Nederlands verkrijgbaar als Boven de waterval.) Een boek vol stilte, ruimte en gewogen woorden. Al had één van de twee perspectieven, dat van Becky, wat mij betreft helemaal geschrapt mogen worden. Oeverloos gewauwel zonder functie. De redacteur had streng moeten zijn. Meedogenloos. Maar misschien had hij of zij er de kracht niet voor.


Deze stukjes per mail ontvangen? Dat kan hoor! Klik hier