Een schrijver publiceerde een verbolgen stuk over een recensent. Een andere schrijver voelde zich aangesproken en schreef een tegenaanval. De eerste schrijver liet zich niet kennen en schoot terug. Vervolgens was er een recensent die een stuk schreef over het stuk van de eerste schrijver. De andere schrijver zag dat het niet deugde en schreef daar weer een stuk over. Het hele gedoe ging – althans op het eerste oog – over literatuurkritiek, integriteit, literaire prijzen, etc. 

Ik las alles. Ik dacht na over de argumenten. Ieder nieuw stuk wist me te overtuigen. Ik las niets dan goede argumenten, althans tot die argumenten door het volgende stuk teniet werden gedaan. Ik kwam er niet uit. Er was een soort angst. Ik moest weten aan welke kant ik stond, en hoe de zaak nou precies in elkaar stak.

Ik trok het me aan. Want ook ik schrijf. Ook ik word gerecenseerd en ook ik ben wel eens genomineerd voor een prijs. De materie lag zwaar op mijn maag. Het was groot. Het was belangrijk. Er stond of viel van alles bij. 

Belangrijk, dat was het. Tot het dat niet meer was. Ik wandelde in de zon en was ineens genezen. Een grijns op mijn gezicht, een blik van lichte verbazing. Terugdenken aan die correspondentie was als achter me de modderpoel zien liggen waar ik zojuist mijn hoofd uit had losgetrokken. Wat had ik nou zo belangrijk gevonden aan die kleine, donkere, stinkende, kleffe en in feite oersaaie modderpoel? De structuur, de licht stronterige geur, de vochtigheid? Ik had mijn best gedaan de modder te kennen, te doorgronden, terwijl boven me de wereld blaakte. Maar ja, met je hoofd in de modder is modder alles wat je ziet, en dan is ieder aspect van die modder belangrijk. 

Te bedenken: had ik nog iets langer met mijn hoofd in die modder gestaan dan had ook ik misschien de behoefte gevoeld om mijn gekrenkte eer of vileine hooghartigheid in een stukje polemiek te gieten. The horror.

Soms, als iets je aangrijpt, dan is het slim om jezelf af te vragen of je niet per ongeluk je hoofd in een modderpoel hebt gestoken. En dan snel eruit! Snel eruit verdomme!


Deze stukjes per mail ontvangen? Klik hier