Ik moest vandaag haastig de trein verlaten en was ineens bang dat ik mijn rugzak op mijn stoel had laten staan, met daarin mijn dure laptop. Onderweg had ik aan een nieuwe column gewerkt. Hooguit een seconde ging voorbij voordat ik me realiseerde dat de rugzak gewoon over mijn schouders hing, maar in die seconde was mijn angst helder en scherp: mijn column. Mijn tekst. Mijn werk. En dus niet: mijn laptop van bijna tweeduizend euro. Een instinctieve emotie die zonder enige ambivalentie bevestigde wat ik belangrijk vind in het leven. Misschien was ik er daarvoor nog niet helemaal zeker van. Godzijdank.