Het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie is onheilspellend. Zo voelt het wel, toch? Nu vertrekken zij, dan Frankrijk, dan wij, etc. Ieder voor zich. Dan ieder tegen de ander. Het uiteenvallen van een werelddeel. De ondergang van een samenleving.

Ik verbaas me erover dat er nog geen eind-der-tijden-predikers zijn opgestaan. Als ze wél al zijn opgestaan, dan zijn ze in ieder geval niet erg zichtbaar of populair. Gek toch? Dit lijkt me de tijd bij uitstek om met Armageddon te dreigen en zieltjes te winnen. 

Door de hele geschiedenis heen werden op die manier nieuwe religies opgericht. Ze begonnen altijd met een rebel, iemand die tegen de heersende religie in opstand kwam. Want als een religie eenmaal groot is, dan worden de priesters dik en zelfvoldaan en moge de rijken hun zonden afkopen. De kunst, als profeet, is dan om, vanaf je sinaasappelkistje, de sluimerende ontevredenheid onder het volk aan te wakkeren. Belangrijk daarbij is dat je dreigt met de Apocalyps. Sluit je aan bij het ware geloof, voor het te laat is. Als de revolutie dan is geslaagd, en jouw religie is aan de macht, dan worden er in jóúw naam kerken gebouwd, met steeds meer goud, en steeds rijkere priesters. En voor je het weet staat er op de hoek van de straat weer een nieuwe boze profeet te schreeuwen.   

Precies zo ging het bij Jezus. (Ik was erbij, moet je weten.) Hij zag de kerken, de pracht en praal, de decadentie, het nepotisme, en hij zag dat het verkeerd was. Hij zei: hoeren en criminelen, jullie mogen er allemaal bij. Jullie kunnen jezelf redden, sluit je aan. Dat was slim. Het lukte. Vervolgens verviel natuurlijk ook het Christendom in decadentie, nepotisme, machtsmisbruik, extremisme, moord, etc. En zo was het cirkeltje weer rond. Toen kreeg je de boze Luther. Enfin, ad infinitum.

En weet je, eigenlijk hebben de Brexiteers exact hetzelfde gedaan. Ze stonden op een sinaasappelkistje en waarschuwden het volk voor rampspoed. Hun belofte was een puur Verenigd Koninkrijk. Hun doemscenario was een land zonder eigen cultuur, vol met serieverkrachters. Sluit je aan en red jezelf! En het lukte. Het volk was ontevreden en bang genoeg om hen te volgen, de heersende klasse rijk en zelfzuchtig genoeg om die woede te valideren.

Maar goed, wat wil ik hier nou eigenlijk mee zeggen? Ik weet het niet precies. Misschien dit: mócht je het einde van de wereld willen prediken, now would be the time to do so.


Een stukje op zaterdag. Kan gewoon. Als je de stukjes als nieuwsbrief wilt ontvangen, klik HIER. Roman: Bidden en vallen.