| |
WEBLOG - Goed, over de Nieuwe Revu dus...
|
| |
Goed, over de Nieuwe Revu dus...
|
 |
De afgelopen dagen - misschien weken - had ik het zwaar te verduren. Zenuwen vraten zich een weg naar mijn slapen. Buik vol opgehitste sidderalen en dronken olifanten. Mogelijk, o God, kon ik gaan doen waarvan ik al droomde sinds de publicatie van mijn eerste boek: Leven Van De Pen. Die droom beperkte zich in eerste instantie nog tot de kost verdienen met boeken, met een bestseller of zo. Silly me! Dat is een lastige droom; een droom die er wel wil zijn maar die zich al voor zichzelf schaamt zodra hij wordt gedroomd, zo weinig plausibel is hij. Maar een andere, meer aardse droom meldde zich aan toen ik mijn eerste boek van Hunter S. Thompson las. Ye gods! zou hij zelf hebben gezegd. Godver, als dit een journalist was, dan wilde ik er ook wel een zijn. Maar hoe dan? De vuurproef was mijn boek over Heintje Bondo, Mijn nieuwe beste vriend. Dat beviel goed. Dat smaakte naar meer. En net zo dachten ze er blijkbaar over in Hoofddorp, bij de Revu. Die vroegen me dus of ik mijn eigen wekelijkse reportage wilde doen. Are you fucking kidding me! Is Albert Verlinde de verstoten stiefzoon van Beëlzebub?! Reken maar van aye captain. Maar, niet onbelangrijk, ik wilde er wel van kunnen leven. Dat was een voorwaarde. Iedere week mijn zweet en ziel in een reportage leggen naast een vaste baan is zelfmoord. Maar goed, dat kon dus ook gewoon, als ik dan maar wel zelf de foto's zou schieten. Why not. Why not indeed. Ik heb toch net een smartphone met 5 megapixels besteld, waarmee ik ook ter plekke ga Twitteren als ik op pad ben. Kan ook prima plaatjes mee schieten. Watson, zo noem ik de telefoon. Elementary, my dear. Goed, ik kan wel stoppen met het gebruik van onvoltooid verleden tijd in dit persberichtje, want het is nú dat ik kan zeggen dat ik vanaf 7 april mijn eigen wekelijkse reportage ga schrijven voor de Revu (die dan trouwens ook gewoon weer de Nieuwe Revu zal heten). Verwacht dus, beste vrienden, vanaf dan iedere week een heerlijk, hartelijk, Gonzo-esque, vreemd, humoristisch en verre van objectief verslag van uw favoriete krochtencorrespondent. Hoe de rubriek gaat heten weet ik nog niet. Ik zat te denken aan Memo's uit de diepte. Suggesties zijn welkom.
|
|
|
Henk van Straten schreef de boeken Kleine stinkerd, Smet, Mijn nieuwe beste vriend en Alle vissen vonden olifant. Hij werd genomineerd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs 2010. Wekelijks schrijft hij de rubriek Van Straten gaat vreemd voor de Nieuwe Revu. Buiten dat alles is hij voorzitter, secretaris én erelid van Nederlands eerste officiële John Fante fanclub, die zojuist een ledenstop heeft afgekondigd.
Mijn volledige profiel weergeven
|
Het Parool
Eindhovens Dagblad
Hollands Maandblad
De Brakke Hond
Passionate
Vice
|
Six Feet Under
Sopranos
Simpsons
Office
Extras
Coen brothers
Charlie Kaufman
|
|
|
|
