Toen ik en mijn jongens vanochtend de auto instapten had ik tientallen nieuwe meldingen op Twitter. Allemaal van boze Enzo Knol fans, aangaande tweets van mijn hand en het stukje van gisteren. Ik had daar inmiddels al een beetje spijt van gekregen, met name omdat ik vreesde dat mijn oudste er weet van zou krijgen, dat zijn vader Enzo Knol belachelijk had gemaakt. Het zou zijn hart breken.

Ik moest rechtsaf. Een vrouw op een scooter, die parallel aan me reed, reed rechtdoor. Ik had voorrang; zij had de haaientanden. Ze reed door, ik remde. Toen ze al voorbij was toeterde ik, waarop ze naar me omkeek, iets raars deed met haar stuur en onderuit schoof.

Ik bleef even staan wachten. Ze had niet heel hard gereden, en het schuiven ging best soepeltjes, dus volgens mij viel de val wel mee. Ze stond op en tilde de scooter overeind. Ik reed door naar school. De jongens, ruziënd op de achterbank, hadden het niet gezien.

Ik had voorrang, herhaalde ik steeds in gedachten. Ik zag haar huh?-wat?-blik bij het omkijken, vlak voor de val, en de sullige, gekwetste en ook eenzame uitdrukking bij het oprapen van haar scooter. Ik had voorrang, ik had voorrang.

Thuis struikelde ik over een ballon. Dat maakte me woedend. Ik liep ermee de keuken in en wilde erin prikken met een mes maar legde dat mes toen weg en gooide ook de ballon opzij. Ik had ineens totaal geen zin in die harde knal. Het minst van alles had ik zin in die harde knal.

Daarna dronk ik koffie. In mijn hoofd zei ik de tekst op van Walter Sobchak in The Big Lebowski, wanneer hij, na zich totaal te hebben misdragen in een cafetaria, weigert weg te gaan. ‘I’m finishing my coffee. Enjoying my coffee.’    

Ik denk nu aan een citaat van zenmeester Linji Yixuan:

The true practitioner of the Way completely transcends all things. Even if heaven and earth were to tumble down, I would have no misgivings. Even if all the Buddhas in the ten directions were to appear before me, I would not rejoice.  Even if the three hells were to appear before me, I would have no fear. Why is this so? Because there is nothing to dislike.

Ik schrijf dagelijks deze stukjes en ik schreef de roman Bidden en vallen, die sinds een maand verkrijgbaar is.