Wat een geëngageerde brief schreef je. Daar heeft tijd en moeite in gezeten. Ik weet alleen niet zo goed wat ik ermee aan moet. Ik ben niet zo van het openbaar corresponderen. Ik ben er niet goed in en vind het niet prettig. Je brief leest als een reactie op een statement, maar ik maakte in mijn stuk in Vrij Nederland helemaal geen statements. Ik wilde niets zeggen over het boekenvak, noch over de toekomst van de roman. In jouw brief komt dat veelvuldig aan bod. Multimedia, de literatuur verandert, etc. Een prima discussie, misschien, maar niet eentje waar ik per se aan deel hoef te nemen. Ik heb er geen antwoord op en geen uitgesproken mening over omdat ik het simpelweg niet wéét. Je hebt het veel over je app en over jezelf, wat ook prima is, maar nogmaals: ik weet niet zo goed wat ík daarmee moet. Je raadt me aan om te overwegen een tijdje te stoppen met schrijven. Je hebt het over mijn gezin, dat ik misschien meer tijd met hen moet doorbrengen. Dat zijn adviezen die ikzelf alleen aan heel goede vrienden zou geven, en zelfs bij hen zou ik dat heel voorzichtig aanpakken. Wij kennen elkaar amper. Mijn eerste emotie is: waar bemoei je je mee? Dat terzijde, mijn verhaal ging over mijn belevingswereld, niets meer en niets minder. Ook wilde ik onderzoeken hoe het voor anderen is, vandaar dat ik sprak met Roel, Gerwin en Thomas. Hoe voelen zij zich? Het was geen aanklacht, geen roep om verandering, geen smeekbede om een kans of om betere verkoopcijfers. De wereld is hoe de wereld is en ik kan alleen maar vol belangstelling toekijken terwijl het zich allemaal ontwikkelt. Ik wilde over een gevoel schrijven, mijn persoonlijke strijd en die van een aantal schrijvers om me heen, omdat ik het gevoel had dat er nog niet vaak of eerlijk over geschreven was. Dat is alles. Jouw brief aan mij is volgens mij geen brief aan mij. Je wilde een verhaal kwijt en besloot dat te doen middels een brief aan mij. Zo voelt het. Maar ik ben niet van de brieven. Alleen dit stukje al kostte me enorm veel energie. Ik wil ook niet terúg naar mijn verhaal. Dat verhaal heb ik verteld. Meer heb ik er niet over te zeggen, dus hier laat ik het bij. Aan de reacties op Twitter leid ik af dat erg veel mensen belangstelling hebben voor de zaken die jij aankaart, wat betreft de richting die ‘de literatuur’ in moet of kan gaan. Wellicht moet je met hen corresponderen. Volgens mij kun je een goede bijdrage leveren aan die discussie. 

(Dit stukje is nav: http://www.sidneyvollmer.nl/post/53508442103/daar-valt-de-zomerregen-een-brief-aan-henk-van