Bij het verlaten van Eindhoven Centraal hoorde ik een jongen sissen. Tsst-tsst! Het was een jonge, Marokkaanse jongen. Heuptasje, plat petje met het patroon van dat modehuis erop. (Niet Gucci maar iets anders. Of van dat tassenmerk? Louis Vuitton?)

Toen ik omkeek zag ik dat hij naar een meisje siste. We kennen dit; het zit sinds een paar jaar verankerd in ons collectieve geheugen. Ik wilde mijn hoofd al schudden – zo weinig respect, zo weinig fatsoen – toen ik het meisje blij naar hem zag omdraaien en verliefd naar hem zag kijken. De jongen grijnsde breed, en liefdevol, met een speelse mix van gêne en bravoure. Het meisje liep naar hem toe en ze omhelsden elkaar, langdurig en innig. Ze hadden blijkbaar net al afscheid van elkaar genomen en nu wilde hij haar nog een laatste knuffel geven. Hij kuste haar lang en nat op haar wang.

Zo kan dat dus gaan. Zo snel kunnen de dingen veranderen. Ik bedoel onze cultuur. Ik bedoel onze gebruiken. Of ik bedoel gewoon de dingen. Hoe het zich allemaal ontwikkelt, bij de jeugd, bij ons, op internet, whatever. Het gaat allemaal zo snel dat je niet eens de kans krijgt om in je settings de verontwaardigingsinstellingen aan te passen.

Maar niettemin is dit wel goed om te weten en leuk, toch? Naar iemand sissen is niet meer per se akelig of respectloos. Het wordt tegenwoordig ook uit liefde gedaan.

Mijn streven is hier iedere dag een stukje te plaatsen. Als ze je bevallen, overweeg dan de aanschaf van Bidden en vallen, mijn nieuwe roman. En ook fijn: deel dit stukje op social media. (Je vindt HIER de exacte link.)