‘Insecten hebben het zwaar,’ las ik in de krant. ‘De aantallen insecten nemen drastisch af, en de soortenrijkdom ook. Dat is slecht voor iedereen.’

Ik las het en ik was er klaar mee. Met de krant. Met het hele verdomde gedoe. De op mensen inrijdende busjes. Trump. Ik kon er niet meer tegen. De insecten waren de druppel.

In het boek Sapiens las ik dat in ieder nieuw continent dat wij als Homo Sapiens aandeden, na ons vertrek uit Afrika, meteen vijftig procent van alle grote landdieren uitstierven. Sindsdien kan ik alleen nog maar de voortzetting van die trend zien. Vanaf dat moment, een paar honderdduizend jaar geleden, is het steeds een beetje slechter geworden. Niet voor ons misschien, maar voor alle andere dieren en planten. Je kunt dat op geen enkele manier ontkennen en er is geen enkele reden om aan te nemen dat die trend ineens anders wordt.

Ik neem het ons niet kwalijk. Ik hou van ons. Ik voel compassie, bewondering. We hebben lief, maken kunst, hebben humor, voelen verdriet, rouwen, delen, spelen.

Maar al die mooie dingen zijn als de mooie dingen van sprinkhanen in een plaag. Hun glanzende ogen in de zon, hun ratelende vleugels, hun gestroomlijnde lijven, hun behendigheid. Je neemt sprinkhanen ook hun plaag niet kwalijk. Zelfs niet als er straks niets meer groeit, als alles is verwoest. Als je in die ravage een paar halfdode sprinkhanen ziet liggen, voel je dan haat? Of slechts weemoed? Misschien zelfs mededogen?

Als je een sprinkhaan uit een plaag pakt, en je zet hem op je hand, en je kijkt ernaar, denk je dan: Wat een monster?

Ik kan er niet meer over lezen. Ik kan ook de honderden berichten op Twitter niet meer zien. Het eindeloze getjirp aldaar. Ik zie overal sprinkhanen.

Als ik niks meer lees, me ervoor afsluit, wordt de wereld daar dan nog slechter van? Of maakt het niet uit? Het eindeloos absorberen van nieuws, wordt een mens daar beter van? En als ik me eraan onttrek, is dat dan apathie? Verzaak ik dan mijn maatschappelijke verantwoordelijkheid? Als je het nieuws op de voet volgt, en er steeds over tweet, ben je dan geëngageerd? Of is het ook gewoon een soort verslaving, de drang om controle te hebben, invloed, overzicht? Zingeving, zelfs? Is het niet ook als een dorpsplein waar je je omringt met gelijkgestemden? Zodat je je niet zo alleen voelt?

Met z’n allen vreten we het veld kaal, en ondertussen delen we op Twitter de berichten erover. Verontwaardigd, vingerwijzend, alsof we zelf niet meevreten.


Deze (niet atijd zo pessimistische) stukjes automatisch per mail? Klik hier.