Al eerder schreef ik over wandelen. Dat ik dat sinds kort graag doe. Of eigenlijk heb ik het nu twee keer gedaan, maar ik voel dat ik het zal blijven doen. Ik lijk voor de neerslachtigheid en onrust uit te lopen, alsof ze me niet kunnen bijhouden, en dat is fijn.

Maar wat ik nog niet schreef is dat ik na het wandelen een Thais soepje ben gaan eten. Tom Yum soep. Dat heb ik ook al een keer gedaan zónder dat ik had gewandeld. Er is een Thais restaurant hier vlakbij en iedere keer had ik dezelfde ober. Nu al volstaat ‘the usual’ als hij me vraagt wat ik hebben wil.

Ik zit dan in m’n eentje aan een tafeltje en wacht op mijn soep. De soep is krankzinnig heet. Op de kaart staan er vier pepertjes achter. Dat is natuurlijk relatief, maar de ober zegt zelf ook dat het echt een krankzinnig hete soep is. Ik neem de soep heel serieus. Als hij voor me wordt neergezet, dampend en geurig en gevaarlijk, leg ik mijn boek en telefoon weg en haal ik diep adem. Ik ga rechtop zitten, sluit even mijn ogen. Lichte nervositeit koerst door mijn gestel.

De eerste paar happen zijn het ergst. Mijn middenrif raakt in paniek en begint te schokken. Mijn buikspieren spannen zich onvrijwillig aan. Ik krijg onmiddellijk de hik en moet boeren laten. Dat laatste probeer ik binnensmonds te doen, maar voor de zekerheid zorg ik ervoor dat ik zo ver mogelijk bij andere mensen vandaan zit. Overigens ben ik meestal alleen in de zaak, want ik ga er zitten zodra ze opengaan, om 16:30. Om de paar happen leg ik de lepel even neer en geef ik mijn lichaam de kans om zich te herpakken. Halverwege de soep is de hik verdwenen maar staan mijn lippen in brand en krijg ik een loopneus. Zweet parelt op mijn gezicht. 

Heel blij ben ik met dit nieuwe ritueel. Net als het wandelen is het iets om op te focussen. Ik kan ondertussen niet een beetje met m’n telefoon pielen. Er zijn alleen ik en de handeling. Bovendien is er in beide gevallen sprake van een overgangsrite; er moet iets overwonnen worden, er is inspanning en er is afzien, en geen tijd of plaats voor wereldlijke zaken. In feite is het een soort meditatie. In feite kan álles meditatie zijn. Je hoeft alleen maar goed op te letten.


Deze stukjes per mail ontvangen? Klik dan in godsnaam hier. Mijn roman heet Bidden en vallen. Vanavond en morgenavond ben ik de interviewer van dienst tijdens Meestervertellers op het NFF. Klik hier voor meer info.