Mijn ex en ik hadden vastgesteld dat onze jongens te veel vrijheid kregen, te brutaal waren geworden, te veel macht hadden vergaard. Het moest anders, wilden we niet steeds in conflicten vervallen, steeds verder uitgeput raken, kaal en blind worden. Dus stelden we nieuwe regels op. Zij waren naar school. Wij zaten aan tafel met koffie, een blok A3 papier en een viltstift. Het voelde goed; we namen ons leven weer in eigen handen. Er was zelfs een beetje voorpret: die klotekinderen zouden eens wat meemaken.

Toen ik ze ophaalde waren ze al argwanend. Ze mochten niet met een vriendje afspreken. Ik grijnsde licht: ‘We gaan met jullie praten.’ Twee koppies op me gericht, met van die peilende oogjes. ‘Praten? Waarover praten?’ Misschien roken ze onheil. Trouble in paradise. Mijn oudste vreesde waarschijnlijk dat hij geen Grand Theft Auto meer mocht spelen, want daarover was nog altijd geen definitief oordeel geveld en ondertussen speelde hij het naar hartelust (bloedlust).

We zouden eigenlijk na school met ze praten maar besloten het tijdens het eten te doen. Ik ging iets koken dat ze lekker vinden. Maar praten tijdens het eten is lastig, dus toen kozen we voor het moment tussen het eten en het toetje. We waren er allebei een beetje gespannen voor. In ieder geval ik. We gingen naar de Blokker. Zij mochten iets van hun spaargeld kopen en mijn ex en ik kochten twee identieke kookwekkers; één voor haar en één voor mij. De jongens vonden de kookwekkers erg interessant. Little did they know.

Het gesprek was fantastisch. Mijn oudste schoof heen en weer op zijn stoel. Bij iedere nieuwe regel kreunde hij van frustratie. Hij voelde zijn macht uit zijn vingers glippen. De jongste zei op alles ‘Ja, is goed,’ en hoopte vooral dat het toetje snel komen zou. De kookwekkers werden gepresenteerd. Daarmee zouden we de minuten timen die ze, in geval van straf, stilletjes op de gang moesten zitten.

We hadden gewonnen. We hadden ze verslagen. Victory! (Zeg alsjeblieft niet tegen ze dat ik dit zo triomfantelijk heb zitten schrijven. Dan ben ik de pineut.)

Zo ongeveer dagelijks hier een stukje. Je kunt ze delen middels de knopjes hieronder. Ik schreef een roman: Bidden en vallen.