Het voelt altijd een beetje vreemd om andermans kind aan het huilen te maken. Een tijdje geleden had ik het weer. (Ik heb expres een poos gewacht met het schrijven van dit stukje, zodat de desbetreffende ouders niet meteen doorhebben dat het om hun kind gaat.) Mijn twee jongens en ik pikten het jongetje in kwestie en zijn oudere broertje op, om, zoals iedere woensdagavond, te gaan skateboarden. (Goed, nu weten de desbetreffende ouders dus dat het om hun kind gaat.)

We doen dat wekelijks; de vier jongens krijgen les. Het was rond zessen en donker buiten. Ik had alle skateboards in de kofferbak gegooid. Onderweg keet in de auto. Verhitte discussies over Pokémon-kaartjes, gestoei en gekibbel. Gewoon, irritant gedoe. Kinderachtig. Ik kneep in het stuur en voelde hoe dat ene spastische spiertje in mijn ooglid weer begon op te spelen.

Aangekomen op de bestemming opende ik de achterklep en haalde de skateboards eruit. Te gehaast en onrustig, natuurlijk. Bleek dat de kleinste van de twee vriendjes vlak naast me stond. Ik had hem niet gezien. Met de rand van zijn eigen skateboard raakte ik hem op de zijkant van zijn hoofd.

Hij begon meteen te huilen. Best hard ook. Ik keek om me heen, alsof ik hulp verwachtte. Hij stond daar maar. Armpjes langs zijn lichaam. ‘Shit,’ zei ik. ‘Ik zag je niet. Doet het veel pijn?’ Hij knikte en bleef huilen. ‘Dat is een rotplekje,’ zei ik. ‘De zijkant van je hoofd.’ Met een vreemd kind is de reflex tot troosten aanzienlijk minder dan wanneer het je eigen kind betreft. Het huilen klinkt anders, ze zijn minder aaibaar, ruiken eigenaardig. Ik wreef hem kort over zijn hoofd. De vorm ervan was vreemd. Ik bedoel anders dan ik gewend ben. ‘Zo beter?’ Hij huilde nog, veegde tranen weg. Ik wreef hem nog een keer kort over zijn hoofd, met gestrekte arm, en zei: ‘Zo dan.’

Ik vond het wel genoeg zo. Hij moet het ongemak toch ook voelen, was mijn gedachte. Een gênante situatie, al met al. Een béétje decorum kan er toch wel af? Ik wil alleen maar zeggen: dit is voor ons allebéí niet leuk. Laten we het elkaar in godsnaam niet al te moeilijk maken.


Je kunt deze stukjes automatisch toegestuurd krijgen. Klik hier als je dat wilt.