Het lijkt erop dat ik het deze zomer een beetje rustig aan moet doen. Nu is dagelijks een stukje schrijven heus niet zo stressvol, maar het idee dat het moet, daar kan ik even niet zo goed mee omgaan. Dat komt door heel andere dingen dan schrijven. Hoe dan ook, ik begon met die stukjes omdat ik er behoefte aan had, en die behoefte is er nu even niet. Waar ik wél behoefte aan heb, dat weet ik eigenlijk niet precies. Aan niks, geloof ik. Behoefte aan niks. Ik neem dus een soort van vakantie. Wanneer mijn zoons weer naar school gaan, dan kom ik terug.

Maar dat is natuurlijk niet waar, dat ik niks doe. Want ik ben ook gewoon druk bezig met Wij zeggen hier niet halfbroer, het boek over mijn jeugd. Al in september moet ik het inleveren bij Nijgh & Van Ditmar (heb je dat moeten weer). Publicatie voorjaar 2017. Het wordt mooi, denk ik.

Tenslotte wijs ik u nog even op de uitzending van radioprogramma Nooit Meer Slapen, van afgelopen dinsdagnacht. Ik was te gast en kletste een uur lang met Ester Naomi Perquin over van alles en nog wat. Klik HIER als je ernaar wilt luisteren.

Dat was het. I’ll be back.


Als je je wilt abonneren op mijn stukjes dan klik je HIER. En als je op vakantie gaat neem dan mijn roman mee: Bidden en vallen. Volgens sommigen (o.a. mijn moeder en mijn zoontjes [mijn zoontjes hebben het niet gelezen]) is het de beste roman ooit. Fijne zomer!