Mijn jongste ging naar een kinderfeestje dus moesten we snel nog even een cadeautje kopen. Hier vlakbij is een Intertoys, één van de weinige filialen die het faillissement en de overname hebben overleefd. ‘Wij gaan door!’ staat er op de buitengevel, met een robot erbij die zegt: ‘Vet!’

Het jarige vriendje wilde Lego, het liefst van Star Wars, dus daar kwamen we voor. Maar de wand met Lego was grotendeels verdwenen. Er was een lege ruimte zonder schappen. De Lego die ze nog hadden was slechts een restant. Van Lego Star Wars hadden ze alleen nog grote, dure dozen. 

‘Waar is al jullie Lego?’ wilde ik weten. Een jonge vrouw legde uit dat ze binnenkort nieuwe zouden bestellen, maar nu ging dat even niet. Had allemaal met die overname te maken. Budgetten en zo. Ze was knap, die vrouw. Of eigenlijk voelde ik me fysiek tot haar aangetrokken. Nou ja, eigenlijk vond ik haar gewoon lekker. Het verraste me, deze emotie, tot ik me realiseerde dat ik sinds een week nog maar de halve dosering antidepressiva neem. Het leek erop dat mijn libido op de deur klopte.

‘Maar Lego is toch het fundament van een speelgoedwinkel?’ zei ik. ‘Het voelt alsof ik in een tombe sta. Ik ben een archeoloog hier.’ Met een statige stem: ‘Aha, dus hier kochten de mensen vroeger hun speelgoed.’

De vrouw schaamde zich, wat niet mijn bedoeling was, want dit kon je geen flirten noemen. Maar antidepressiva of geen antidepressiva, hele dosering of halve dosering, tegen dit soort schrijnendheid is toch niets opgewassen? Een speelgoedwinkel zonder Lego! 

Met z’n drieën keken we naar de wand waar niets meer stond. Ik voelde me zoals ik me steeds vaker voel. De wereld is een Intertoys die doorgaat. (Wij gaan door!) Je komt binnen en zoekt naar het Great Barrier Reef, naar ijs op de polen, naar het Amazonewoud, naar gorilla’s. Of op kleinere schaal: een videotheek, een bibliotheek, een treinreiziger zonder telefoon met een boek.

Misschien was het dáárom, en dus niet door het afbouwen van mijn medicatie, dat mijn libido opspeelde. Als de wereld op het punt staat te vergaan schijn je te willen neuken. Het is binnen handbereik, het is lekker en je viert er het leven mee. Niets heeft nog gevolgen; alles is toch verloren. Bovendien is er nog een kleine kans op nageslacht: de erfgenamen van de dystopie.

Ik zocht naar hetzelfde verlangen in de ogen van de vrouw van de Intertoys, maar zij leek voor zichzelf nog wél een toekomst te zien, zo dacht ik uit haar aanhoudende professionaliteit te kunnen opmaken.

Mijn zoontje en ik liepen naar buiten met een soort scheikunde-set waarmee je kleine explosies kon opwekken. Op de doos waren dat heel grote explosies, maar in de praktijk zou dat natuurlijk enorm tegenvallen. Dat is wat we dat jongetje cadeau deden: een teleurstelling.


Door hier te klikken kun je je gratis op deze stukjes abonneren.