Behoorlijk teleurgesteld, was ik vandaag, toen ik het nieuws hoorde over de vliegtaks. Die wordt namelijk zeven euro. Op alle vluchten. Zeven euro, wat een laf bedrag.

Ik ken van die types die graag naar Thailand vliegen, of dan weer eens naar Bali. Nou, die zien daar voortaan natuurlijk vanaf. Die gaan voortaan lekker kamperen in de Ardennen. Of nee, wacht, ze kunnen natuurlijk ook gewoon bij de Starbucks op Schiphol twee cappuccino’s minder bestellen. Of weet je wat ze óók kunnen doen? Die twee cappuccino’s alsnóg bestellen en, terwijl ze er lachend van drinken, een middelvinger opsteken naar iedereen die het zien wil.

(Ik las ergens dat je met één retourvlucht naar Bali evenveel CO2 de lucht inpompt als wanneer je je hele leven lang in een Hummer rijdt.)

Maar Henk, hebben de mensen dan niet ook zélf een verantwoordelijkheid? Ze kunnen er toch ook voor kiezen om níét te vliegen? Leuk dat je dat vraagt! Ik ken inderdaad iemand die niet vliegt. Zij en haar gezin gaan in Nederland op vakantie, of hooguit in Frankrijk en Duitsland. Zij redeneert precies zo: als individu kun je er zélf voor kiezen om de aarde te sparen.

Maar ja, zij is ‘zo iemand’. Ik heb het over mensen die iets inzien én ernaar kunnen handelen. Rationele mensen, zeg maar. Maar helaas: rationele mensen kun je op één hand tellen.

Neem mij, bijvoorbeeld. Laatst nog vloog ik met mijn vriendin naar Ierland. Ik dacht even aan CO2-emissies, maar ik ging toch. Gisteren appte diezelfde vriendin een goedkope vlucht naar Sicilië, voor in de lente. Ik twijfel nog, en ik denk ook nu weer aan CO2-emissies, maar ik kan mijn vingers al bijna voelen appen: ‘Fuck it, we gaan.’ 

Dat is natuurlijk precies waarom we een overheid hebben. En wetgeving. Want als ík een moord pleeg dan ben ik persoonlijk niet van mening dat ik daarvoor de gevangenis in moet, maar niettemin wil ik toch graag een wet die gebiedt dat je na het plegen van een moord de gevangenis in moet. Het lijkt me nu eenmaal beter. En zo is het vanzelfsprekend ook met vliegen. En met vlees eten. Ik denk dat de wereld erop vooruitgaat als we veel minder vliegen, en veel minder vlees eten, en ik zal stemmen op de politieke partij die belooft daarnaar te zullen streven, maar het móét me van hogerhand worden opgelegd. Want Sicilië. Want de gouden M langs de snelweg op een katerige zondagmiddag.

Overigens is een vlieg- of vleestaks natuurlijk helemaal niet eerlijk. Alleen de rijken kunnen het zich dan nog permitteren. Mijn vriend T. haalde daar zijn schouders bij op: ‘Ons probleem is juist dat íédereen zich álles wil kunnen permitteren.’

Persoonlijk ga ik voor rantsoenering. Je mag één keer per twee jaar vliegen. En zo’n vlucht is dan zeven euro goedkoper dan nu.


Je kunt je abonneren op deze stukjes. Dat kan hier.