Mijn oudste zoon (10) en ik communiceren tegenwoordig soms via Instagram. Dat gebeurt op de dagen dat hij bij zijn moeder is. Vaak krijg ik alleen ‘Goeiemorgen papa!’ of ‘Halloo!!!’, met daarbij een emoji of honderd (veel hartjes). Mijn berichten beperken zich meestal tot ‘Lief zijn voor je moeder’ en ‘Hoezo ben jij nog wakker?!’

Gisteren kreeg ik weer een berichtje, maar ik herkende zijn profielfoto niet. Hij had ineens een lange staart met dreadlocks en een lichtgetinte huid. Ook leek hij een stuk ouder. ‘Wat zie je er vreemd uit!’ stuurde ik. Hij antwoordde: ‘Dat is mijn held! Anbu Gang!’ Ook bij zijn andere foto’s had hij de jongens van Anbu Gang staan, en dan in het bijzonder de zanger met de dreadlocks, die ook een spijkerbroek vol met gaten en scheuren droeg.

Mijn zoon luistert vaak hun hitje: Barkie op zak. (Voor de oudere lezers onder jullie: een barkie is honderd euro.) Het heeft een lekker refrein dat ik graag meezing, al weet weet ik nog steeds precies wat ze zeggen na ‘Ik heb een barkie op zak.’ Wel weet ik dat ze rappen: ‘Money op één, bitches op twee.’ Moest ik daar iets van zeggen? Snoop Dogg rapte het natuurlijk ook al, en misschien is er niks mis met prioriteiten stellen. Bij mij gaat werk ook voor vrouwen, geloof ik.

(Ik hoorde hem ook een keer naar de Eindhovense rapper Kempi luisteren. Ik zei: ‘Je moet wel weten dat die jongen een meisje heeft gedwongen om tegen haar zin seks met anderen te hebben, zodat hij er geld mee kon verdienen.’ Hij dacht daarover na en zei: ‘Dan kan zijn muziek toch nog wel cool zijn?’)

Onder de foto van Anbu Gang op zijn Instagram plaatste ik een opmerking: ‘Als die jongen een barkie op zak heeft, waarom koopt hij dan geen nieuwe spijkerbroek?’

Laatst hadden we een moeizame middag gehad. Hij bleef zijn broertje jennen en luisterde niet. Grote mond, dwingen, zeuren. Ik was te snel tegen hem uitgevallen; dingen aan mijn hoofd, stress, zorgen om werk, etc. ’s Avonds was hij weer bij zijn moeder. Ik zat op de bank en kreeg een berichtje: ‘Sorry van van middag.’ Een sippe emoji erbij. Ik stuurde: ‘Nee joh, viel wel mee. Ik werd ook te kwaad. Niet over piekeren.’ Hij antwoordde: ‘Nee maar het is wel gebeurt. Dus als nog sorry.’ Ik schreef: ‘Is niet erg. Kinderen zijn soms stout. Grote mensen zijn soms stom.’

Nadat we elkaar nog een paar reeksen emoji’s hadden gestuurd moest hij naar bed. Ik legde de telefoon naast me neer en keek tv. Mijn blik ging steeds weer naar de telefoon. Kijken of er een lichtje knipperde. Mijn zoon sliep al, maar misschien was er een vrouw die me nodig had. Mijn geld voor die dag had ik toch al verdiend.


Klik HIER als je interesse hebt in een abonnement met extra’s of het doen van een eenmalige bijdrage. Mijn laatste boek heet Wij zeggen hier niet halfbroer.