Vrijdag ontving ik een walgelijk mailtje. Of eigenlijk heb ik het mailtje zelf niet eens gelezen. Ik zag alleen het onderwerp. Er stond: ‘Burp, is ‘ie al op?’

De afzender was New York Pizza. Ik ontving het omdat ik ongeveer een uur eerder vier pizza’s had laten bezorgen. Voor mij, mijn twee zoontjes en mijn ex. Het was om onze jongens te belonen voor het thuiswerk dat ze hadden gedaan voor school. Bij een pizzeria eten ging natuurlijk niet, vandaar de bezorging.

We aten op de bank van mijn ex. Het was leuk, maar het had ook iets droevigs. En de pizza was te groot, dus ik was een beetje misselijk. En toen kwam dat mailtje: ‘Burp, is ‘ie al op?’

Ik werd er woedend van. Waar bemoeiden ze zich mee? Ook voelde het alsof ze me bespotten. Alsof wat ze werkelijk zeiden was: ‘Heb je jezelf lekker misselijk gevreten aan onze pizza, goorlel? Lekker in quarantaine gezeten met onze vette pizza?’ Het was verdomme bij gebrek aan beter geweest. Het was iets leuks in lastige tijden. En dan zo’n jolig mailtje: ‘Burp, is ‘ie al op?’ Alsof je tegen een onderduiker zegt, nadat die een miezerig kopje koffie heeft gehad: ‘Zo! Dat geeft de burger moed hè!’ (Oké, niet helemaal hetzelfde, maar je snapt wat ik bedoel.)

Het was voor mij een En nu ben ik klaar met deze crisis moment. Jullie zullen die vast ook hebben. Dat je het ineens spuugzat bent. Maar zulke momenten ebben vanzelf weer weg, en meestal vrij snel.

Toch kreeg ik dit weekend het gevoel dat onze toewijding barstjes begon te vertonen. Ik las de zaterdageditie van de Volkskrant, en het viel me op dat die ineens een wat andere toon had. Veel van de artikelen uitten scepsis en kanttekeningen. Kosten en baten. Wat waren de gevolgen van deze maatregelen op de langere termijn? Een complete jonge generatie zou hiervan de dupe kunnen worden. In Zuid-Italië had de maffia vanwege de toegenomen armoede alweer een flinke voet tussen de deur gekregen. Dat kreeg je straks allemaal niet meer zomaar teruggedraaid. Wat deed het gedwongen thuisblijven met mensen die in een onveilig gezin leefden? Een nieuwe recessie was koren op de molen van totalitaire despoten. Etc. Hoeveel levens ging dát op de lange termijn kosten?

In het tuincentrum, zaterdag, was het vrij druk. Een heerlijk zonnetje. Anderhalve meter afstand, die namen mensen daar normaal ook al, dacht ik, dus het voelde er als een gewone dag. Ik kocht vier planten en twee zakken aarde en een hark. De crisis deerde me niet. De pizza was verteerd en het mailtje was vergeten. Het was prima zo.

 


Deze stukjes gratis per mail ontvangen? Klik dan in godsnaam hier.