In de sportschool, bij de losse gewichten, praat ik met de kaalgeschoren man die slechts ziet met één oog. Hij is tegen de vijftig en nog best gespierd, maar ook een beetje vlezig. Het oog waarmee hij niet kan zien is glazig en vaal. In films zijn personages met zulke ogen altijd óf helderziend en bezeten óf gepokt en gemazeld na vele veldslagen. De man in de sportschool was bouwvakker tot hij werkeloos werd. Of zijn oog beschadigd is geraakt op de bouw, wat toch ook een soort slagveld is, dat weet ik niet, maar dat hij een orakel is lijkt me vooralsnog sterk.

Als hij met me praat zweet hij flink, en hij is een beetje buiten adem. Ook wrijft hij over zijn onderrug. De deadlift doet hij niet meer, zegt hij. Ik schud instemmend mijn hoofd: geen goed idee, inderdaad, om met een slechte rug de deadlift te doen. Het was namelijk voornamelijk zijn rug waardoor hij moest stoppen met zijn werk in de bouw. ‘De deadlift kán wel,’ zeg ik. ‘Maar dan moet je techniek echt perfect zijn.’ Ik zeg het met autoriteit, alsof ikzelf niet pas sinds een paar weken geleden de deadlift onder de knie probeer te krijgen en ‘s nachts soms wakker word met rugpijn.

Hij vertelt over zijn bezoekjes aan het UWV. Het is dat verhaal dat je al veel vaker hoorde en dat je nooit helemaal begrijpt, en waaraan je toch ook altijd een beetje twijfelt. Over het weigeren van baantjes die minder betalen dan je uitkering, over leeftijdsdiscriminatie, over medewerkers die er niets van snappen. ‘Ze hadden een baantje als orderpicker voor me,’ vertelt hij. ‘Maar ik zei tegen ze: ik kan echt niet de hele dag staan.’ Ook nu knik ik instemmend. ‘Je zou iets moeten hebben waarbij je afwisselend zit en staat,’ opper ik. ‘Of een baan met diensten van maar vier uur.’

Hij knikte. Het leek hem een goed idee. Ik had gelijk.

Hij wreef over zijn schouder. Ook van die plek had hij last. ‘Een vriend van me zegt dat ik acupunctuur moet doen, maar ik weet niet of dat werkt en bovendien wordt het niet vergoed.’

Hier kon ik heel kort over zijn: ‘Acupunctuur werkt alleen als je erin gelooft. Als je er niet in gelooft dan werkt het niet. Wetenschappelijk hebben ze nooit het effect kunnen bewijzen.’ Heel stellig was ik hierover. Ikzelf had namelijk ook ooit acupunctuur gedaan, zonder enige baat, en ook had ik acupunctuur uitgebreid gegoogeld. ‘Echt niet doen,’ zei ik tegen de man. ‘Zonde van het geld.’

Hij geloofde me. Hij was onder de indruk van mijn expertise, dat kon ik zien. En ikzelf was er eigenlijk ook wel van onder de indruk. Wat weet ik toch veel, dacht ik, nadat ik aan een nieuwe oefening was begonnen. Ja, het is echt zo, want ook mijn vriendin, wanneer ik haar weer eens een paar feitjes heb opgedrongen, zegt altijd tegen me: ‘Wat wéét jij veel.’


De laatste tijd wat minder stukjes. Mijn excuses. Hier meer info.