Godzijdank is de hitte voorbij. Ik sta er nog dagelijks bij stil, dat het voorbij is. Andere mensen lopen door alsof er niets bijzonders is gebeurd, maar ik sta plots stil op straat en baad in de verandering. Een lange broek, schoenen aan. Houvast, verlossing; ik ben ontsnapt. Niet langer drukt de hitte tegen me aan, volgt ze me mijn huis in, dwingt ze me tot haar prikkende omarming en zuigt ze de lucht uit mijn longen om die te vullen met claustrofobische paniek.

De hitte. Waarin ik mijn jongens zag liggen op de bank, hun warme lijven klam, hun geest almaar uitdijend, hun universum groter en groter, hun verhaal complexer en meer en meer op hun lijf geschreven. Ik steeds meer een bijpersonage naast hun protagonist.

Gek is dat: je bent getrouwd en je wordt vader en al die dingen voegen toe aan jouw verhaal. De baby is een element in jouw verhaal, het verandert de aard van jouw wezen. Dan nog een kind: weer een verdieping, een wending, een extra laag. Ornamenten van jouw leven. Maar dan liggen ze op de bank, in de hitte, en zie je hun verhaal groter worden, als een mistbank, en voel je jezelf erin verdwijnen. Als twee grote cirkels komen onze verhalen boven elkaar te hangen, maar ze raken elkaar niet. Ik word hun vader, zij zijn niet langer mijn kind. Ik word iemand die er óók is, naast zijzelf.

En natuurlijk deert de hitte hen niet zoals ze mij deert. Omdat zij er niet op focussen, omdat zij zich laten afleiden door impulsen, zich als honden op een stuk hout storten op de volgende belofte van plezier. (Ik wandel wel eens met een pitbull met artrose, en als die water ziet, en het bos, dan vergeet ze de pijn.)

Gek is dat: ik zie mezelf door hun ogen en dan ben ik slechts die man, die er voor hen is, die van hen houdt, die moppert in de hitte. Ze weten niet van het stripje pillen in de ochtend, van de kantoortjes met tissues op het bureau, van het vechten (tegen wie eigenlijk?), van de nieuwe liefde waar ik blind voor was… En even wil ik dan hun verhaal in, slechts de man zijn die zij zien, die ik voor hen ben. Even wil ik mijn eigen verhaal loskoppelen van mezelf, met behoud van hen, die jongens. Een plaatsje vinden in hun universum. Laat me daar maar om hen heen draaien als een maan rondom een planeet, een beetje in de schaduw, niet te druk, en lekker koel.


Mocht je een plus-abonnement willen afsluiten à €2,50 per maand dan zou ik dat heel leuk vinden. Het kan hier. Een gewoon, gratis abonnement kan hier. (Dat vind ik ook leuk.)