Op tv een item over drones. Er zijn steeds meer soorten, ze worden steeds beter, er is zelfs al een drone waar je als mens in kunt zitten, en die je dus jezelf bestuurt, wat betekent dat je eigenlijk gewoon je eigen kleine vliegende schotel hebt, en dus een alien bent. Ik dacht aan een tekenfilm die ik vroeger vaak keek tijdens het ontbijt, voor school, naast mijn krantlezende stiefvader. Ik weet niet meer hoe de serie heet; het was een soort The Flinstones, maar dan juist gesitueerd in de toekomst. The Jeffersons?

Er kwam iemand aan het woord over zo’n drone, een enthousiasteling die ermee stond te spelen op een veld. Hij wist er alles van. Ik vroeg me af hoe dat voor hem was. Zo’n drone was voor hem natuurlijk een eindeloze wereld waarin hij zich steeds verder kon verdiepen. Hij kende de onderdelen, merken, types, nieuwste modellen, recensies, etc. Waar wij gewoon een drone zagen, zag hij veel meer.

Dat is met alles zo. Ik heb een tijdje aan skateboarden gedaan, pas rond mijn vierendertigste. Mij overkwam hetzelfde: eerst was een skateboard gewoon een skateboard, maar toen kwamen er steeds meer dimensies bij. Ik wist ineens alles van trucks, van wielen, van formaten, van types plank (decks). Ik zag niet meer alleen een skateboard; het werd een wereld op zich.

Als je ergens op inzoomt valt het in steeds meer onderdelen uit elkaar. Er zijn steeds meer componenten. Het maakt niet uit waar je naar kijkt; als je er lang en goed genoeg naar kijkt dan gebeurt het.

Dit geldt bijvoorbeeld ook voor liefde, of de natuur, of je eigen gedachten en bewustzijn. Ik deed een paar keer een ayahuasca-ceremonie (een nacht lang onder de invloed van een psychedelicum) en toen gebeurde het onophoudelijk. Met gesloten ogen zag ik alles uit elkaar vallen in steeds kleinere en kleinere stukjes, en in steeds meer en meer dimensies. Niets was slechts wat het was. Iedere gedachte, ieder beeld en iedere associatie had nog een laag eronder, en nog een laag daaronder, enzovoorts. In de natuurkunde kennen ze dit principe ook: moleculen, elektronen, sub-atomische deeltjes, quarks, whatever. Uiteindelijk kun je niets vastpakken en zeggen: dit is dat.

Tijdens het ontbijt, na zo’n ceremonie, aan een grote tafel met de anderen die beduusd en gehavend en dankbaar uit die nacht waren gekomen, was er een jongen die de woorden voor zijn ervaring niet kon vinden en alleen maar zei: ‘There is no end to it. It doesn’t matter where you look, there is no end to it.’

Het gaat maar door, het valt steeds verder uit elkaar, het is meer en meer en meer.


Je abonneren op deze stukjes KAN HIER. En informeer bij de boekhandel eens naar mijn boeken.