Wat een schitterend woord: feminicidio. Ik las het in de krant vandaag. Het is een term die in Mexico wordt gebruikt voor ‘moord op vrouwen omdat ze vrouw zijn’. De betekenis van het woord is dus minder mooi dan het woord zelf.

Sinds 2016 zijn er in Mexico zevenduizend vrouwen vermoord. Uit jaloezie, wraak, eergevoel. Een jongen van zeventien die zijn vriendinnetje doodstak omdat ze nee tegen hem zei. Dit krijg je in een traditionele macho-cultuur waarin masculiniteit en misogynie ongehinderd toxische, dodelijke vormen kunnen aannemen. Aanstaande maandag gaan de vrouwen er staken. Met gevaar voor eigen leven dus.

Ik las het artikel en dacht terug aan de aflevering die ik zag van All You Need Is Love. Het heeft een vast onderdeel waarin Robert ten Brink met een zilveren caravan een nietsvermoedende man of vrouw bezoekt en diegene confronteert met een videoboodschap van een ex-geliefde. De ex-geliefde doet daarmee een poging om de boel weer te lijmen, om nog een kans te krijgen.

In de aflevering die ik zag betrof het een jongen met recht omhoog gekamd haar en ogen die iets te ver open leken te staan. Hij wilde zijn meisje terug. Hij had fouten gemaakt. Robert ten Brink nodigde het meisje uit in de caravan en liet haar de video zien waarin de jongen met bloedend hart zijn pleidooi deed. Maar ik zag het al meteen aan het meisje: het was een gepasseerd station. Haar hart had zich voor hem gesloten. Ze bekeek de video met een mengeling van ongemak en medelijden.

En natuurlijk stond de jongen buiten te wachten. Dat is wat de kijkers willen. Ten Brink liet hem binnen en nu zaten de twee naast elkaar. De jongen brak. Hij huilde. ‘Maar ik hou zoveel van je,’ zei hij snikkend met ogen die nog steeds te ver open leken te staan. Je zag hoe graag hij wilde dat ze hem even vasthield, of hem op z’n minst aanraakte, maar ze had hem verlaten, ook in haar hart, en dat zag je. De jongen kon het niet bevatten: ze waren ooit samen geweest, het was ooit écht geweest; hoe kon zij al in een andere werkelijkheid leven als hij het nog zó sterk voelde?

Ik keek die aflevering met mijn oudste zoon. ‘Wat een sukkel,’ zei hij. Waarop ik zei: ‘Nee, zoveel pijn kan liefdesverdriet echt doen.’ Toen ik dat zei drukte ik mijn eigen tranen weg.

Want ik ben daar ook nog, waar die jongen was. Niet in die caravan natuurlijk, godzijdank, maar je snapt wat ik bedoel: die wereld van verdriet en ongeloof. En ik haat het. Ik neem het mezelf kwalijk, en misschien ook wel degene om wie mijn hart weent. Want zo gaat dat dus. Zo kunnen afwijzing en verdriet leiden tot woede en haat. En als je dan leeft in een cultuur waarin mannelijke trots en eergevoel het hoogste goed zijn, dan heb je dus voor je het weet een moord gepleegd. Feminicidio, krijg je dan. Bloedspetters in die caravan. Robert ten Brink die lijkbleek de deur opengooit en roept naar zijn productieteam: ‘Bel de politie!’ 


Wil je deze stukjes gratis per mail ontvangen? KLIK HIER